วินของสาวของตน เย่เทียนเฉินไม่อยากฆ่าคน เพราะไม่ต้องการให้น้องสาวรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้นจึงใช้วิธีเช่นนี้จบชีวิตของเฉินหาว กล้ามาลงมือกับคนสำคัญของเขาก็จำเป็นต้องตาย
“พี่…พี่ ทำไมพี่ถึงได้เก่งขนาดนี้กัน?” ขณะที่นั่งรถแท็กซี่ เย่เชี่ยนเหวินก็เอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“ฮ่าๆ ได้เรียนมาจากในกองทัพน่ะ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ช่างมันเถอะ ถ้าหากว่าเธอชอบ พี่สามารถสอนศิลปะการต่อสู้ที่ทำให้ร่างกายแข็งแรงให้เธอได้บางส่วนนะ” เย่เทียนเฉินกล่าวพร้อมกับหัวเราะ
“ไม่ใช่ล่ะมั้ง ขนาดลูกปืนก็หลบได้ จะเจ๋งเกินไปไหม?”
ภาพที่เฉินหาวยิงปืนใส่เย่เทียนเฉินเมื่อสักครู่นี้ ยังฉายซ้ำๆ อยู่ในสมองของเย่เชี่ยนเหวินตั้งแต่ต้นจนจบ เดิมทีเธอคิดว่าเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่หากว่าไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส จึงเสียใจจนน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย ใครจะรู้ว่าในช่วงเวลาที่รอเธอมีปฏิกิริยา คนที่ล้มลงไปนอนจมกองเลือดกลับเป็นเฉินหาว เขาถูกลูกกระสุนยิงโดนไหล่ซ้าย นอนโอดครวญอย่างเจ็บปวดอยู่บนพื้น
เฉินหาวยิงปืนใส่พี่ชายของตนชัดๆ แถมในมือของเย่เทียนเฉินก็ไม่ได้มีปืนอยู่ แล้วทำไมเฉินหาวถึงถูกลูกกระสุนยิงได้ล่ะ? เย่เชี่ยนเหวินรู้สึกคิดไม่ออกจริงๆ
“งงอะไร เมื่อกี้เธอไม่ได้มองปืนของเฉินหาวให้ละเอียดๆ เหรอ? มันเป็นปืนเลียนแบบ ตอนที่มันยิงปืนก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น กลายเป็นว่ายิงตัวเองไป เธอคิดว่าพี่หลบลูกปืนได้จริงๆ เหรอไง?” เย่เทียนเฉินแสร้งท
