ณ ชานเมืองเขตตะวันตกของเมืองหลวง ภายในโรงงานรกร้าง บนหัวของเฉินหาวมีผ้าพันแผลพันอยู่ ส่วนมือขวาก็ถูกเข้าเฝือก ใบหน้าแดงก่ำ จ้องมองไปยังเบื้องหน้าด้วยใบหน้าดุร้าย เขวี้ยงโทรศัพท์ในมือลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
“พวกแกฟังฉันให้ดีๆ นะ อีกเดี๋ยวถ้าไอ้ขยะเย่เทียนเฉินมันกล้ามาล่ะก็ ไม่ต้องพูดจาไร้สาระ จัดการส่งมันไปปรโลกซะ มันตายฉันรับผิดชอบเอง” เฉินหาวคำรามออกมาด้วยความโกรธ
เฉินหาวแทะโลมเย่เชี่ยนเหวินที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมเมืองหลวง ถูกเย่เทียนเฉินอัดจนเกือบตาย รอดชีวิตกลับมาอย่างยากลำบาก แต่กลับไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ใช้อิทธิพลของเฉินหู่พ่อของตนรวบรวมชายฉกรรจ์มาสามสิบกว่าคน ทั้งหมดต่างถืออาวุธจำพวกกระบองเหล็กและมีดไว้ในมือ ลักพาตัวเย่เชี่ยนเหวินมาที่โรงงานร้านในชานเมืองเขตตะวันตกแห่งนี้ เตรียมล่อเย่เทียนเฉินให้มาที่นี่เพื่อให้ตนเองแก้แค้น
“นายน้อยเฉิน เจ้าเย่เทียนเฉินถึงยังไงก็เป็นของคนตระกูลเย่ ถ้าหากว่าทำมันตายล่ะก็ เกรงว่า……” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่เป็นหัวหน้ากล่าวาด้วยความกังวลเล็กน้อย
“จะกลัวอะไร?” เฉินหาวถามเสียงต่ำอย่างไม่สบอารมณ์
“ถึงยังไงตระกูลเย่ก็นับว่าเป็นตระกูลชั้นสามของเมืองหลวง เกิดฆ่าเย่เทียนเฉินตาย ถึงตอนนั้นตระกูลเย่คงไม่ยอมอยู่เฉยแน่ หากสืบพบล่ะก็…”
“เฮอะ ตระกูลเย่ก็แค่ตระกูลกากๆ แค่ตระกูลชั้นสามตระกูลหนึ่งเท่านั้น ทั้งยังเป็นตระกูลชั้นสามที่ตกต่ำลงตั้งนานแล้ว จะนับเป็น
