อะไรได้ ฆ่ามันให้ฉันก็พอ” เฉินหาวร้องหึมาอย่างเหยียดหยาม
ที่มุมปากของชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าเองปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา ชายคนนี้มีฉายาว่าหนูบ้าน รูปร่างแม้จะสูงใหญ่บึกบึน แต่คาแหลมหน้าตอบ ดูน่าเกลียดมาก เขาหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอก ยิ้มชั่วร้ายพลางกล่าวว่า “หากมีอาวุธนี้อยู่ ต่อให้เจ้าเย่เทียนเฉินมีสามเศียรหกกร ยังไงก็ต้องตาย”
เจ้าหนูบ้านขณะที่พูด ก็นำของในมือส่งให้เฉินหาว จนเฉินหาวตกใจชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับของสิ่งนั้นมา พูดอย่างกังวลใจเล็กน้อยว่า “ไอ้ปืนนี่ ในสถานการณ์ปกติไม่ใช้จะดีกว่า ในจีนการใช้ปืนฆ่าคนกับการใช้มีดฆ่าคนมันคนละเรื่องกันเลยนะ!”
“แน่นอนครับ ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ต้องใช้ แต่ถ้าจำเป็นต้องใช้ ก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้วล่ะครรับ” ห้าวจื่อกล่าวพลางยิ้มชั่วร้าย
เฉินหาวพยักหน้า ซ่อนปืนพกไว้ในกระเป๋าเสื้อ ดวงตาปรากฏแววชั่วร้าย พ่อของตนเป็นงูเจ้าถิ่นในเขตใต้แห่งนี้ ไม่เคยมีใครกล้าล่วงเกินตนเอมาก่อน บวกกับพี่ชายของพ่อเองก็มีอิทธิพลใต้ดินในเมืองหลวง มีชื่อเสียงขจรขจาย ต่อให้ฆ่าเย่เทียนเฉินตาย เกรงว่าตระกูลเย่ก็คงไม่กล้าทำอะไรตนเองอยู่ดี
“ไอ้สารเลว แกต้องไม่ตายดีแน่” ตอนนี้เอง เย่เชี่ยนเหวินที่ถูกจับมัดไว้บนเก้าอี้ด้านข้าง เห็นว่าเฉินหาวสามารถควักปืนขึ้นมายิงพี่ชายของตนให้ตายได้ในทันที ก็เปิดปากพูดออกมาอย่างดุร้าย
“หึ เย่เชี่ยนเหวิน ฉันบอกให้เธอมาเป็นผู้หญิงของฉันมาตั้งน
