“สหาย ฉันไม่ใช่คนนอก ฉันเป็นประธานกรรมการที่เพิ่งจะเข้าดำรงตำแหน่งของเครือหวังไห่” เย่เทียนเฉินกล่าวกับยามคนนั้นด้วยรอยยิ้ม
“ถ้านายเป็นประธานกรรมการคนใหม่ของเครือไห่หวัง งั้นฉันก็เป็นผู้ก่อตั้งเครือไห่หวังแล้ว”
ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่หวานฉ่ำเสียงหนึ่ง เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง พบเพียงสาวงามร่างสูงคนหนึ่ง ใส่แว่นกันแดดสีดำขนาดใหญ่อันหนึ่ง สวมกระโปรงลายดอกไม้สวยงาม โดยเฉพาะรองเท้าส้นสูงสีแดงคู่นั้นที่สวมอยู่บนเท้า มองแล้วให้ความรู้สึกถึงกลิ่นอายของผู้หญิงเต็มที่ มือซ้ายลากกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง มือขวากำลังกดโทรศัพท์อยู่
ตอนนี้เอง พอยามที่ยืนอยู่ตรงประตูเห็นสาวงามร่างสูงคนนี้ก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “คุณหนูกลับมาแล้วเหรอครับ ให้ผมช่วยถือกระเป๋านะครับ เชิญด้านในเลยครับ”
สาวงามร่างสูงคนนั้นถอดแว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ออก ดวงหน้ารูปไข่อันงดงาม ดวงตาโตสวย ปากเล็กๆ ทรงดอกซากุระที่มีสีแดงเปล่งปรั่ง รวมกับรูปร่างอันน่าภาคภูมิใจที่เต็มไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้ง นับได้ว่าเป็นหญิงงามคนหนึ่ง
“พี่ชายฉันมาถึงหรือยัง?” สาวงามร่างสูงมองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่ง สายตาเจือความโกรธแค้นอยู่เล็กน้อย กล่าวกับยามที่ยืนเฝ้ายามอยู่
“นายน้อยยังมาไม่ถึงครับ แต่ก็น่าจะใกล้แล้ว คุณหนูเชิญด้านในเถอะครับ!”
“ยังไม่ถึงอีกเหรอ? พี่ฉันนี่จริงๆ เลย เอาแต่เร่งคนอื่น ตอนนี้ดันมาสายซะได้
