ปจากชั้นสอง เย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่งก่อนที่จะลุกจากเตียง ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเมื่อไร เย่เทียนเฉินก็เอ็นดูน้องสาวคนนี้มาก เรื่องที่รับปากเธเอาไว้ไปแล้วก็ย่อมต้องทำให้ได้
หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เย่เทียนเฉินพาเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องสาวนั่งรถเมล์ไปยังโรงเรียนมัธยมของเมืองหลวง ไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินซื้อรถไม่ได้ แม้ว่าตระกูลเย่จะตกต่ำลง ก็ใช่ว่าจะใช้ชีวิตในระดับชนชั้นกลางไม่ได้ เพียงแต่เย่หงสองสามีภรรยาคิดว่าหากให้ลูกๆ พบกับรสชาติต่างๆ ของชีวิตตั้งแต่เด็กๆ จะทำให้กลายเป็นคนเข้มแข็ง และมีประสบการณ์ชีวิตมากขึ้นได้
“พี่ หนูได้ยินพ่อบอกว่าตอนนี้พี่เป็นประธานกรรมการของเครือไห่หวังแล้ว จากนี้ให้หนูไปเป็นเลขา ของพี่ดีไหม?” เย่เชี่ยนเหวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เรื่องนี้เหรอ…น่าจะไม่ได้นะ” เย่เทียนเฉินไตร่ตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมา
“ทำไมล่ะ?” เย่เชี่ยนเหวินกล่าวถามด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“ผู้ชายหาเลขา ก็คือหากิ๊ก หลังจากที่พี่กลายเป็นประธานกรรมการแล้ว ก็ต้องหาเลขาสาวสวยสักแปดคนสิบคน ถึงตอนนั้นหากมีข่าวลืออื้อฉาวอะไรออกมา เธอจะไม่กลับไปฟ้องที่บ้านทันทีเลยเหรอ? ดังนั้นเธอจะเข้าบริษัทของพี่ไม่ได้” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางหัวเราะฮ่าๆ
“หึ พี่นี่แย่จริง กลับบ้านไปตอนเย็นหนูจะฟ้องพ่อกับแม่” เย่เชี่ยนเหวินหัวเราะชั่วร้ายข่มขู่เย่เทียนเฉิน
“ฮี่ๆ อยากฟ้องแต่เธอไม่มีหลักฐาน ให้ตายพี่ก็ไม่ยอมรับหรอก”
“พี่
