ูอยู่ต่างก็ตกตะลึงไม่หยุด
“กล้ามาวุ่นวายกับน้องสาวฉัน ต่อให้พ่อแกคือหลี่กัง[1]ก็ไม่รอด” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเย็น
นี่เป็นประโยคฮิตประโยคแรกในเมืองที่เย่เทียนเฉินเรียนรู้หลังจากหลับชาติมาเกิดใหม่ โดยที่เย่เชี่ยนเหวินเป็นคนสอน ตอนนี้นับว่าได้ใช้ประโยชน์แล้ว
“มัวแต่ตะลึงอะไรอยู่ รีบเข้าไปเรียนสิ!” เย่เทียนเฉินเดินไปถึงด้านหน้าเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องที่ยังคงอึ้งอยู่ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พี่ พี่สุดยอดจริงๆ” เย่เชี่ยนเหวินได้สติกลับมา คิดไม่ถึงเลยว่าพี่ชายของตนจะยอดเยี่ยมเช่นนี้ จึงเอ่ยอย่างดีใจ
“ฮ่าๆ รีบเข้าไปเถอะ จะสายแล้วนะ!” เย่เทียนเฉินลูบหัวเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องอย่างรักใคร่
เย่เชี่ยนเหวินหันกายเดินไปในโรงเรียน จู่ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงหันมากล่าวว่า “พี่ พ่อของเฉินหาวคือเฉินหู่ เป็นพวกสารเลวของเขตนี้ ฉายาสุนัขงานศพ ได้ยินว่ามีอิทธิพลมาก….”
“เข้าไปเถอะ ไม่ต้องกังวล พี่จัดการได้” เย่เทียนเฉิยกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางโบกมือให้น้องสาว
หลังจากเย่เทียนเฉินมองดูเย่เชี่ยนเหวินผู้เป็นน้องเดินเข้าไปในโรงเรียน ตอนที่หมุนตัวมาก็พบว่าเฉินหาวกับลูกสมุนทั้งสองคนได้ขับรถหนีไปแล้ว
เย่เทียนเฉินโบกแท็กซีมุ่งหน้าไปยังสำนักงานใหญ่ของเครือไห่หวัง เขากำลังจะได้นั่งตำแหน่งประธานกรรมการเป็นครั้งแรก และจะได้เซ็นหนังสือสัญญาถอนหมั้นกับตระกูลฉี
ตอนที่เย่เทียนเฉินไปถึงเครือไห่หวัง ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว
