ไม่พูดไม่ได้ว่าถนนหนทางของเมืองหลวงนั้นมีรถติดหนักตลอดทาง ติดอยู่หลายชั่วโมง โชคดีที่เย่เทียนเฉินไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร เดินทางมาถึงอาคารสำนักงานเครือไห่หวังได้อย่างไม่รีบไม่ร้อน
เครือไห่หวังเป็นบริษัทที่ใหญ่มากแห่งหนึ่ง อาคารสำนักงานของสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองหลวง ที่เมืองใหญ่เมืองอื่นๆ ก็มีสาขาของบริษัทอยู่เช่นกัน นอกจากนั้นตึกยี่สิบสองชั้นตึกนี้ก็เป็นที่สถานที่ทำงานของสำนักงานใหญ่เครือไห่หวังทั้งหมด ที่นี่เป็นเครือข่ายที่รวบรวมการขนส่ง อสังหาริมทรัพย์ อุตสาหกรรมอาหารและอื่นๆ ไว้ด้วยกัน ธุรกิจใหญ่โต กำไรก็งดงาม
“หยุดนะ คุณเป็นใครกัน? ที่นี่เป็นอาคารสำนักงานของสำนักงานใหญ่เครือไห่หวัง บุคคลไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า”
เย่เทียนเฉินเพิ่งจะเดินถึงหน้าประตูใหญ่ของเครือไห่หวังก็ถูกยามที่ยืนเฝ้าอยู่คนหนึ่งขวางเอาไว้
………………………………………
[1] มาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ประเทศจีน นายหลี่ ฉีหมิง ขับรถชนแล้วหนี จนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและกลุ่มนักศึกษาที่เห็นเหตุการณ์ต้องเข้ามาขวาง และบอกให้เขารับผิดชอบ แต่เขากลับตะโกนท้าทายให้ฟ้องร้องดำเนินคดีกับเขาได้ ด้วยประโยคที่ว่า “ไปเลย เชิญไปฟ้องร้องได้เลย “พ่อข้า คือหลี่กัง”” และนับจากนั้นมา ประโยค “พ่อข้า คือหลี่กัง” ก็ฉาวโฉ่ไปทั่วประเทศ
