ักไปชั่วครู่ อยู่ดีๆ ก็จัดข้อมูลของทหารหน่วยรบพิเศษธรรมดาๆ คนหนึ่งเป็นความลับระดับหนึ่ง และส่งไปเก็บรักษาไว้ที่สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติโดยตรง อาศัยเรื่องนี้นับว่าไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย
“ชางหลาง!” ลั่วฉีพูดเสียงทุ้ม
“เขาเองงั้นเหรอ? หนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนถึงกับมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ฉันคิดว่าเย่เทียนเฉินคนนี้คงไม่ได้ง่ายดายแบบที่คนอื่นมองเสียแล้ว ต้องตรวจสอบให้ดีสักหน่อยแล้ว” ลั่วซงเฉิงไตร่ตรองชั่วครู่ก่อนที่จะกล่าวออกมา
“พ่อ เจ้าเย่เทียนเฉินนั่นก็แค่ไอ้เด็กไม่เอาไหนกับเศษสวะเท่านั้น หาคนไปฆ่ามันก็พอแล้ว ตระกูลเย่ตกต่ำมานาน จะเป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลลั่วได้ยังไง” ลั่วกวงฮุยพูดออกมาอย่างไม่พอใจอยู่ด้านข้าง
ลั่วซงเฉิงถีบดังปัง เขาเป็นนายทหารคนหนึ่งจึงมีอารมณ์รุนแรง เมื่อได้ยินคำพูดลั่วกวงฮุย ก็ใช้เท้าถีบใส่ ทั้งยังด่าอย่างดุร้ายว่า “หัดใช้สมองซะบ้าง ทหารหน่วยรบพิเศษคนหนึ่งที่รอดกลับมาจากชายแดนได้ แฟ้มข้อมูลก็ถูกจัดเป็นความลับระดับหนึ่งของประเทศ แล้วคนที่ทำร้ายเหลยเอ๋อร์กับเทาเอ๋อร์จนกลายเป็นแบบนี้ ยังเป็นคนไม่เอาไหน เป็นเศษสวะอยู่อีกเหรอ? ถ้าหากว่ามันเป็นเศษสวะ ก็เกรงว่าพวกคนในเมืองหลวงที่ถูกมันปั่นหัวก็เป็นเศษสวะกันทุกคนแล้ว!”
อีกอย่างก็คือ ถึงแม้ลั่วเหลยจะเข้ากองกำลังเหยี่ยวนักล่าได้โดนผ่านเส้นสายของเขา แต่ฝีมือก็แข็งแกร่งกว่าทหารหน่วยรบพิเศษธรรมดาๆ คาดไม่ถึงว่าจะถูกเ
