เย่เทียนเฉินมองหูหลงพลางพยักหน้า รู้สึกว่าเป็นชายชาตรีคนหนึ่ง มีฝีมือก็ไม่เลว แม้ว่าจะไม่ใช่คู่มือของชายฉกรรจ์พวกนี้ แต่ก็ปกป้องน้องสาวไว้เบื้องหลังอย่างเต็มที่ ท่าทางเด็ดเดี่ยว แม้ตายก็ไม่ยอมให้คนพวกนี้พาตัวน้องสาวของตนไป
การสาบานว่าจะปกป้องครอบครัวของตนเอง จุดนี้เหมือนกับเย่เทียนเฉินมาก ดังนั้นเย่เทียนเฉินจึงชื่นชมหูหลง รู้สึกว่าคนๆ นี้มีมีความกล้าหาญมาก
“แม่งเอ้ย ไอลูกเต่านี่พูดดีๆ ไม่ชอบ ต้องให้ลงมือ”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพุ่งเข้ามาฟันมีดใส่ศีรษะของหูหลง หูหลงฝีมือไม่เลว เบี่ยงตัวหลบการฟันไปด้านข้าง ก่อนที่จะสวนหมัดไปยังหน้าอกของชายฉกรรจ์คนนั้นจนล้มลงไปกองกับพื้น
“เข้าไปพร้อมกันเลย!” หัวหน้าชายฉกรรจ์กล่าวพลางโบกมือ
หูหลงสู้ไปพลางถอยไปพลาง ชายฉกรรจ์ที่ถือมีดราวห้าหกคนลงมือพร้อมกัน หูหลงต้องคอยปกป้องน้องสาวของตนและคอยโจมตีตอบโต้อย่างยากลำบาก ไม่ทันไรก็ถูกต่อยไปหลายหมัด ถูกเตะไปอีกหลายที มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก
ฉัวะ!
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งฟันใส่แขนของหูหลง ทันใดนั้นเสื้อก็ถูกฟันขาด เลือดไหลออกมาเป็นสาย แล้วชโลมแขนขวาจนเปียกโชกในพริบตาเดียว เมื่อมองดูก็ทำให้ผู้คนเกิดความหวาดกลัว
“พี่….พี่ชาย พี่ไม่เป็นไรนะ?” พอน้องสาวของหูหลงเห็นว่าพี่ชายของตนถูกมีดฟัน น้ำตาก็ไหลออกมา วิ่งไปประคองพี่ชายแล้วพร้อมกับร้องตะโกนทั้งน้ำตา
“ไม่เป็นไร เธอไปยืนห่างๆ บาดเจ็บแค่นี้ไม่เท่าไรหรอก” หูหลงตะโกนขึ้นพลางผลักไ
