สน้องสาวออกไป ด้วยเกรงว่าเธอจะถูกลูกหลงจากการต่อสู้
“พี่ชาย พี่ชาย อย่าสู้อีกเลย ให้หนูไปกับพวกเขาเถอะ….พวกคุณ ได้โปรด ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายพี่ชายฉันอีกเลย ฉันยอมไปกับพวกคุณแล้ว….” น้องสาวของหูหลงร้องไห้ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด
“เงียบซะ ต่อให้ตายพี่ก็จะปกป้องเธอ ไม่งั้นจะมีหน้าไปพบพ่อแม่ที่ตายไปแล้วได้ยังไง” หูหลงคำรามออกมาเสียงดัง
ในตอนนี้ หูหลงและน้องสาวถูกต้อนไปที่มุมๆ หนึ่ง ชายฉกรรจ์ห้าหกคนต่างชูมีดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา หูหลงกับน้องสาวสิ้นไร้หนทาง ไม่มีทางหนีอีกแล้ว
“หูหลง ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ส่งน้องสาวแกมาและยอมสวามิภักดิ์กับนายท่านของพวกเราซะ ไม่งั้นไม่มีคนช่วยแกได้ทั้งนั้น” หัวหน้าชายฉกรรจ์เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
“ฝันไปเถอะ” หูหลงกล่าวออกมาอย่างดุดัน
“จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีก”
เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำมีดอยู่ในมือกระชับวงล้อมเข้ามาช้าๆ เป้าหมายของพวกเขาชัดเจนมาก คือต้องการล้ม หูหลงลง จากนั้นก็พาน้องสาวของหูหลงกลับไปให้เจ้าเดรัจฉานหลี่เถียเล่นสนุก
ตอนที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยกมีดขึ้นฟันใส่หูหลง ทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงของเย่เทียนเฉิน
“หยุด!”
ชายฉกรรจ์เหล่านั้นต่างก็รู้สึกสงสัย หันมามองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้าย อยากจะรู้ว่าใครมันช่างใจกล้าถึงขนาดมายุ่งเรื่องของพวกเขา
ตอนที่เห็นตัวเย่เทียนเฉิน ชายฉกรรจ์หลายคนพากันหัวเราะเย็นชาอย่างอดไม่ได้ เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน
