อกมา สองมือกุมบริเวณลำคอของตนเอง มองไปทางเย่เทียนเฉินด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้ ฆ่าคนราวผักปลา ตวัดมีดครั้งเดียวก็ปาดลำคอของเขาขาด
พอพวกชายฉกรรจ์ที่เหลือเห็นว่าพี่น้องของตนถูกเย่เทียนเฉินฆ่าทิ้งจนไปนอนจมกองเลือดด้วยการสะบัดมีดครั้งเดียว ก็ช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ต่างพากันถอยหลังอย่างอดไม่ได้ สั่นสะท้านไปทั้งตัว ทั้งมีเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาไม่หยุด
ชายวัยรุ่นคนหนึ่ง ฆ่าคนราวผักปลา บอกว่าจะฆ่าก็ฆ่า ไม่มีอาการมือไม้อ่อนสักนิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงออกที่ราวกับไม่มีอะไรหลังจากที่ฆ่าคนไปแล้วนั้น ทำให้ผู้คนต้องชาวาบในใจ
“แก….แก….แกเป็นใครกันแน่? พวก…พวกเราเป็นลูกน้องของหลี่เถี่ย แกฆ่าพี่น้องพวกเรา แกก็ไม่รอดเหมือนกัน” หัวหน้าชายฉกรรจ์เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากของตนเองพลางกล่าวอย่างสั่นระริก
พวกชายฉกรรจ์ต่างถูกเย่เทียนเฉินทำให้ตกใจกลัว ตอนแรกยังหัวเราะเยาะเย่เทียนเฉิน อยากจะลงมือสั่งสอน ตอนนี้กลับกลัวจนก้าวถอยหลังไม่หยุด ไม่มีใครกล้าออกมาข้างหน้า แม้ว่าพวกเขาต่างจะเป็นพวกอันธพาล การตีรันฟันแทงไม่ต้องพูดถึง แต่การฆ่าคนกลับไม่สะอาดหมดจดเหมือนดั่งชายวัยรุ่นตรงหน้า
“กลับไปบอกหลี่เถี่ยอะไรนั่นด้วย หากมีโอกาสฉันจะไปเยี่ยมเขา” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
“แก ถือว่าแกเก่ง….”
พวกชายฉกรรจ์ที่ถือมีดในมือกลัวจนวิ่งหนีไปอย่างขี้หดตดหาย เย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่ง แล้วหม
