ที่อยู่บนตัวของนักฆ่าทั้งสองออกจนหมด จากนั้นก็กลับบ้านมาทำความสะอาดสถานที่เกิดเหตุ ค่อยกลับไปนอนในห้องนอนของตนเอง
เช้าวันต่อมา เย่เทียนเฉินถูกเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นรัวๆ ปลุก เขาเปิดประตูออกไปดูพบว่าเป็นน้องสาวของเขา เย่เชี่ยนเหวิน เขาหาวออกมาพลางถามออกไปว่า
“เช้าตรู่ไม่หลับไม่นอน มาเคาะประตูห้องทำไม?”
“นี่ยังเช้าอยู่อีกเหรอ? แดดส่องก้นหมดแล้ว พ่อเรียกให้พี่ลงไป เห็นว่ามีเรื่องจะคุยกับพี่น่ะ!” เย่เชี่ยนเหวินพูดพลางกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินไปรอบหนึ่ง
เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ ปิดประตูสวมเสื้อผ้าจากนั้น จากนั้นก็ลงไปชั้นล่าง เมื่อไปถึงชั้นล่างก็พบว่าเย่หงขมวดคิ้วแน่น กำลังถือหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งอ่านอยู่ เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินลงมาแล้วก็บอกว่า “เทียนเฉิน มานั่งสิ!”
“พ่อ เรียกผมมามีเรื่องอะไรเหรอครับ?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้ม
“ลูกดูหนังสือพิมพ์ฉบับนี้สิ!” เย่หงไม่ได้กล่าวอะไรมาก เพียงส่งหนังสือพิมพ์ในมือให้เย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินที่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยรับหนังสือพิมพ์มาอ่าน พบว่าในหน้าที่สองของหนังสือพิมพ์มีหัวข้อข่าวหัวข้อหนึ่งเขียนไว้ว่า
เย่เทียนเฉิน ขายสหายร่วมรบ คุกเข่าขอชีวิต!
แม้ว่าตัวอักษร “เฉิน” จะเปลี่ยนไปใช้ตัวอื่น แต่คนที่มีหน้ามีตาหน่อยต่างก็รู้ว่าเย่เทียนเฉินแห่งตระกูลเย่เคยเป็นพวกไร้การศึกษา ไปเข้าร่วมสมัครเป็นทหาร ภายหลังปลดประจำการกลับมาบ้าน
หลายคนต่างก็ได้ยินเรื่องที่
