ดสินใจย้ายออกจากบ้านหลักตระกูลเย่แล้ว จากนี้พวกเราจะเป็นครอบครัวเดียว ค่อยกลับมาช่วงเทศกาลกับวันเกิดของพ่อ”
“พ่อพูดจริงเหรอ? ดีจริงๆ ฮิๆ” เย่เชี่ยนเหวินพูดพลางหัวเราะออกมาเป็นคนแรก
หลัวเยี่ยนกลับมองสามีของตนด้วยความรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆ เขาก็เปลี่ยนความคิด จริงๆ เธอก็เคยเตือนสามีมานานแล้วว่าให้ย้ายออกมาจากบ้านหลักตระกูลเย่ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแค่สี่คน แต่สามีไม่เห็นด้วยมาโดยตลอด
ตอนนี้เพิ่งจะเดินกับลูกชายยังไม่ถึงสิบเมตรก็เปลี่ยนความคิดเสียแล้ว น่าแปลกจริงๆ แต่ขณะเดียวกันรู้สึกดีใจ เพราะแบบนี้ก็หมายความว่าทั้งสี่คนสามารถใช้ชีวิตกันอย่างสบายอกสบายใจ ไม่ต้องกล้ำกลืนความคับข้องใจเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว
“ไปเถอะ กลับบ้านกัน กลับไปกินมื้อใหญ่!” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางหัวเราะฮ่าๆ
มองดูเงาหลังของลูกชาย เย่หงก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมาเสียงเบา “น้องเยี่ยน เธอคิดว่าลูกชายเปลี่ยนไปหรือเปล่า?”
“อืม เปลี่ยนไปเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว เป็นลูกผู้ชายมากขึ้นทุกวัน พวกเราสมควรยินดีถึงจะถูก”
หลัวเยี่ยนยิ้ม พยักหน้าติดต่อกัน ดูเหมือนเธอจะจินตนาการถึงความเปลี่ยนแปลงของลูกชาย จากนี้ครอบครัวสี่คนก็จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
……………………………
