นหมั้น คาดว่าท่านปู่ ลุงใหญ่ และลุงสอง ทั้งสามคงคาดโทษคุณพ่อที่ทำให้เสียหน้าอีกครั้ง
พ่อของเย่เทียนเฉินเป็นรองนายกเทศมนตรีของเมืองh ตำแหน่งไม่ถือว่าใหญ่โตอะไร แต่ก็ยังพอไปได้ ผ่านการต่อสู้ชิงตำแหน่งมาหลายปีขนาดนี้ก็ทำให้มีประสบการณ์มากมาย แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถปืนขึ้นไปตำแหน่งสูงๆได้ ประการแรก หลังจากที่ตระกูลเย่แยกตัวออกมาจากท่านปู่ก็ไม่มีอำนาจ ทำเรื่องอะไรก็ไม่มีหน้ามีตา ประการที่สอง ตระกูลเย่ผิดใจกับตระกูลหลิ่วซึ่งเป็นตระกูลชั้นหนึ่งในจิงตู อำนาจของตระกูลหลิ่วยิ่งใหญ่กว่าตระกูลเย่มาก ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะผิดใจกับตระกูลหลิ่วเพราะตระกูลเย่
ดังนั้น เย่เทียนเฉินอยากจะชดใช้หนี้ที่ตนก่อไว้กับครอบครัวในหลายปีมานี้ และไม่อยากให้พ่อแม่และน้องสาวของตนมีช่วงเวลาที่ไม่สบายใจแต่ตนเองกลับมีรอยยิ้มเต็มหน้าอยู่เสมอ
“ลูก ไหนมาให้แม่ดูหน่อย ให้แม่ดูหน่อยสิ ได้รับบาดเจ็บมารึเปล่า ผอมลงรึเปล่า?” หลัวเยี่ยนมองเย่เทียนเฉินด้วยความตื่นเต้นกังวลพลางกล่าวถามเย่เทียนเฉิน
“แม่ ผมไม่เป็นไรครับ พวกเราไปกันเถอะ!” เย่เทียนเฉินไหล่ผู้เป็นแม่เบาๆพลางกล่าวออกมา
“พี่ พวกเราจะไปไหนกันเหรอ?” เย่เฉี่ยนเหวินถามอย่างสงสัย
“ใช่ๆ พวกเราจะไปไหนกัน?” หลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่กล่าวถาม พลางมองเย่เทียนเฉินแปลกๆ
เย่เทียนเฉินมองของสาวกับแม่ครู่หนึ่ง นำกระเป๋าเป้ทหารโยนไว้บนโซฟา กล่าวยิ้มๆว่า “ผมขอประกาศว่าผมปลดประจำการอย่างเป็นท
