ปลกๆ
เย่เทียนเฉินอับจนคำพูด ตนเองเมื่อก่อนเสเพล ตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะเปลี่ยนแปลง เติบโตสมชายคราหนึ่ง แม่กับน้องสาวมองเขาราวกับมองมนุษย์ต่างดาว เหมือนกับพวกเขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะสามารถเปลี่ยนมาเป็นปกติเช่นนี้ได้
“ไปเถอะ ไปบ้านเดิมตระกูลเย่ เรื่องของผม ผมจะจัดการเอง” เย่เทียนเฉินสองมือจูงน้องสาวและแม่เดินมุ่งหน้าออกไปจากบ้าน
“ลูก ลูก….”
“แม่ ยี่สิบปีแล้ว ลูกชายไม่ได้ทำให้พวกแม่สบายใจเลย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมจะรับผิดชอบครอบครัวเอง” เย่เทียนเฉินพูดขัดแม่
เย่เฉี่ยนเหวินกับหลัวเยี่ยนตะลึงงัน พวกเธอคิดไม่ถึงเลย ในสายตาของพวกเธอ พี่ชายที่เสเพล ลูกชายที่ไม่เอาถ่าน เติบโตขึ้นมาแล้วจริงๆ รู้เรื่องอะไรควรไม่ควรแล้ว หลัวเยี่ยนเกือบจะร้องไห้ออกมา แต่เมื่อมองใบหน้าของลูกชายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็พยายามอดทนไว้ ลูกชายรู้เรื่องรู้ราวขึ้นมาเป็นเรื่องที่เธอดีใจที่สุด
ระหว่างทางไปบ้านเดิมตระกูลเย่ ไม่ง่ายเลยที่เย่เทียนเฉินที่ใช้เหตุผลต่างๆนาๆมารับมือกับน้องสาวและแม่อย่างลวกๆ มิฉะนั้นพวกเธอจะตามถามอยู่ตลอด ทั้งเรื่องตอนที่ตนเองอยู่ในกองทัพและยังมีเรื่องความเปลี่ยนแปลงของตนเองอีก
ถึงบ้านเดิมตระกูลเย่แล้ว เย่เทียนเฉินพาน้องสาวและแม่ผลักประตูใหญ่ของบ้านเดิมแล้วเดินเข้าไปด้วยกัน ภายในบ้านตระกูลเดิม มีเย่หงพ่อของเย่เทียนเฉิน เย่หย่วนซานปู่ของเขา ลุงใหญ่เย่มู่ไป๋ ลุงสองเย่เห่อกั๋ว และมีอีกคนหนึ่งที่เย่เทียนเฉ
