“อาลัยอาวรณ์? ถ้าจะถามว่าอะไรที่น่าอาลัยอาวรณ์ จริงๆมันก็มีอยู่….” เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอย่างออกมาอย่างครุ่นคิด
“งั้น งั้นสิ่งที่นายอาวรณ์ที่สุดคืออะไร” หานเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะถามออกไปอย่างใจเต้น
“ดูเหมือนว่าตอนที่ฉันออกจากบ้านมา น้องสาวจะให้หมูน้อยมาตัวหนึ่งแต่ลืมหยิบมาด้วย พวกเราจะกลับไปเอาเหรอ?”
เย่เทียนเฉินเพิ่งจะกล่าวจบ ใบหน้าที่เขินอายของหานเจี๋ยก็มืดครึ้มลงทันที บิดคันเร่งของรถมอเตอร์ไซด์จนสุด ขับมุ่งตรงไปยังสนามบินด้วยความเร็วสูงสุด
หานเจี๋ยยืนอยู่ที่สนามบิน มองเที่ยวบินไปสู่จิงตูบินออกไป ในใจรู้สึกสูญเสียอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะการจากไปของเย่เทียนเฉิน หรือเป็นเพราะคิดว่าในอนาคตจะไม่ได้เจอเจ้าเด็กนี่แล้ว ในใจรู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเศร้าสลดเล็กน้อย
หลังจากนั่งเครื่องบินมาสามชั่วโมง เย่เทียนเฉินก็มาถึงสนามบินจิงตู เดินออกมาจากสนามบิน สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือซื้อเต้าหู้ถ้วยหนึ่ง เดินไปกินไป ถ้าหากว่าถูดคนที่นั่งเครื่องบินเที่ยวเดียวกันมาเห็นคงจะตกใจไม่น้อย เนื่องจากเจ้าหมอนี่ตั้งแต่ขึ้นเครื่องก็เรียกหาของกินมาตลอด กินมาตลอดสามชั่วโมง กินจนแอร์โฮสเตสคนงามที่คอยส่งอาหารแทบจะกรอกตามองบน เจ้าหมอนี่กินไม่หยุดราวกับเป็นอดอยากปากแห้งมานาน
เย่เทียนเฉินใช้มือซ้ายหิ้วเป้ทหาร มือขวาถือถ้วยเต้าหู้ ค่อยใช้มือซ้ายคนก่อนจะตักเข้าปาก รู้สึกว่าไม่เลวเลย ในโลกก่อนนั้นทุกที่เต็
