มไปด้วยไฟสงคราม ทั้งระหว่างประเทศและระหว่างผู้คน กระทั่งระหว่างคนกับสัตว์อสูรก็มี ไม่มีเวลาไหนที่จะไม่มีการต่อสู้ บวกกับมลภาวะทางสิ่งแวดล้อมขั้นรุนแรง จะไปมีอาหารเลิศรสเช่นนี้ได้อย่างไร มีน้ำแร่ที่สะอาดๆสักหนึ่งขวดก็หรูแล้ว เพราะน้ำแร่ทำให้เกิดการล้อมตายของผู้แข็งแกร่งไปไม่น้อย นี่คือสภาพอันน่าสังเวชของโลกก่อน
เดินไปพลางกินไปพลาง เย่เทียนเฉินที่เดินเอื่ยเฉื่อยไม่รู้แล้วว่าตนเองเดินมาถึงที่ไหน มองซ้ายขวาก็พบว่าเป็นซอยเล็กๆ ในจิงตูมีซอยเล็กๆเช่นนี้มากมาย เย่เทียนเฉินรู้ตำแหน่งที่ตั้งของบ้าน เพียงแต่อยากค่อยๆเดินกลับไปไม่อยากรีบร้อน กินให้อิ่มเสียก่อนค่อยว่ากัน
ทันใดนั้นเอง ขณะที่เย่เทียนเฉินเดินเข้าไปถึงกลางซอย มีสางงามคนหนึ่ง รูปร่างสูงสวมใส่ชุดแฟชั่นทันสมัย สวมแว่นกันแดดสีดำ วิ่งตรงมาทางเย่เทียนเฉิน จนเกือบจะชนกันอยู่แล้ว ไม่รอให้เย่เทียนเฉินหันมามอง สาวงามคนนั้นก็จับแขนเย่เทียนเฉินแน่น
“พี่ชาย มีคนจะลักพาตัวฉัน ช่วยบังไว้หน่อย ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ”
“หือ?”
เย่เทียนเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประเมินหญิงสาวร่างสูงด้านหลังตน พบว่าหญิงคนนี้สูงราวร้อยเจ็ดสิบห้าเซ็นติเมตร เตี้ยกว่าตนครึ่งหัว สวมใส่แว่นกันแดดสีดำอันใหญ่ ดูแล้วให้อารมณ์เหมือนดาราอยู่หลายส่วน แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ แต่ก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายความงดงาม
ขณะเดียวกัน ตอนที่หญิงงามคนนั้นหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์โทรศัพท์ บอดี้การ์ด
