สิบกว่าคนที่ใส่สูทสีดำก็กรูกันกันเข้ามาในซอนทั้งหน้าหลัง กระทั่งกระโดดลงมาจากสองข้างกำแพง เข้ามาล้อมเย่เทียนเฉินและผู้หญิงคนนั้น
ไม่รอให้หญิงสาวต่อสายถึงตำรวจ บอดี้การ์ดสูทดำคนหนึ่งก็เข้ามาแย่งโทรศัพท์ของเธอไป แล้วทำลายมันอย่างไม่แยแส
“แก พวกแกจะเอายังไง?” หญิงสาวกล่าวถามออกไปด้วยความกลัว
“คุณหนูเฟยเฟย เชิญคุณไปกับพวกเราด้วย มิฉะนั้นจะหาว่าพวกเราโหดร้ายไม่ได้” ชายสูทดำคนหนึ่งกล่าวขึ้น เขาเป็นบอดี้การ์ดที่มีใบหน้าค่อนข้างเท่
“พวกแก….ฉัน…ไม่เห็นเหรอว่าแฟนฉันอยู่ที่นี่? พวกแกกล้าลักพาตัวฉัน เขาไม่ปล่อยพวกแกไปแน่!” หญิงสาววิตกกังวล ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี อาจเป็นเพราะกลัวมากเกินไป สองมือต่างจับแขนเย่เทียนไว้แน่นแล้วกล่าวออกมาเสียงดัง
บอดี้การ์ดสูทดำที่เป็นคนพูดอดไม่ได้ที่จะมองเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินรู้สึกรันทดเล็กน้อย ตนกับผู้หญิงทที่ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกัน แปปเดียวก็กลายเป็นแฟนไปเสียแล้ว อีกทั้งดูแล้วสถานการณ์ไม่ใช่เล็กๆ อาจทำให้ยุ่งยากได้ เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่รนหาความยุ่งยาก เขากลัวความยุ่งยากเป็นที่สุด ไอเรื่องวีรบุรุษช่วยสาวงาม ในโลกเก่านั้นมีสาวงามมากมาย หากพบสาวงามแล้วต้องช่วย ถ้าอย่างนั้นคงได้เหนื่อยตาย
“อย่ามองฉันสิ ฉันไม่รู้กับเธอเลยนะ บาย!”
เย่เทียนเฉินยักไหล่กล่าว กำลังจะเดินจากไป หญิงงามจับแขนเขาแน่นด้วยความโกรธ โกรธจนอยากจะกัดเจ้าหมอนี่สักหลายแผล ในใจก็คิดว่าไอหมอนี่เ
