ป็นคนแบบไหนกัน ตนเองเป็นสาวงามดูดีมีระดับขนาดนี้ เจอกับการลักพาตัว ถ้าเป็นผู้ชายปกติ คงจะทำตัวเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามอย่างไม่ห่วงชีวิต จะไปเหมือนเจ้าหมอนี่ได้อย่างไร เหมือนกับพวกไม่มีอีคิวอย่างนั้นแหละ
“เพ้ย นายยังเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่า ฉันมองนายผิดไปจริงๆ!”
เย่เทียนเฉินได้ยินเสียงตะโกนลั่นของสาวงามก็ยังไม่คิดจะเหลียวหลังกลับไป หันมากินเต้าหู้ต่อ เตรียมออกไปจากวงล้อมของบอดี้การ์ดสูทดำเหล่านี้ ไม่อยากเข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องประเภทนี้ ไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินกลัว แต่มันไม่เกี่ยวกับเขา จำเป็นต้องหาเรื่องด้วยเหรอ?
ขณะที่เย่เทียนเฉินกำลังเตรียมตัวเดินจากไปนั้น หัวหน้าบอดี้การ์ดสูทดำก็เข้ามาขวางเบื้องหน้าของเขา ทั้งยังปัดเต้าหู้ในมือของเขาจนคว่ำลงพื้น พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลังว่า “ฉันให้แกไปแล้วเหรอ?”
แต่เดิมบอดี้การ์ดกลุ่มนี้ก็ไม่เห็นเย่เทียนเฉินอยู่ในสายตา คิดเพียงว่าเจ้าหมอนี่เป็นคนที่สามารถจัดการได้ทุกเมื่อ หัวหน้าบอดี้การ์ดคนนั้นปัดถ้วยเต้าหู้ในมือเย่เทียนเฉินแล้วจึงเดินไปหาสาวงามคนนั้นเพื่อจะจับ ขณะเดียวกันก็ยิ้มเย็นพลางกล่าวว่า “พวกเราไม่ทำร้ายเธอหรอก แค่อยากจะหาโอกาสพูดคุยกับพ่อของเธอสักหน่อย”
ปัง!
หัวหน้าบอดี้การ์สูทดำเพิ่งจะยื่นมือออกไป ก็ถูกเตะเข้าที่ก้น กระเด็นไปไกลหลายเมตร ก่อนตกลงมาหน้าทิ่มพื้น
ทุกคนในที่นี้ต่างก็ตกตะลึง มองไปยังเย่เทียนเฉิน ไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะกล้าลงมือ
“แ
