เย่เทียนเฉินโยนโจรที่จับเป็นมาลงกับพื้น มันถูกเย่เทียนเฉินตัดขาทั้งสองจนพิการ ร้องไห้โอดครวญอยู่บนพื้น มองเย่เทียนเฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
หานเจี๋ยมองโจรที่เย่เทียนเฉินจับมา มันเป็นชาวต่างชาติ ลักษณะคล้ายชาวแอฟริกา สวมชุดทหารลายพราง หน้าดำราวถ่าน มีเพียงดวงตาโหดเหี้ยมทั้งสองข้างที่มองมายังเธอและเย่เทียนเฉิน
“ผมจะรับหน้าที่ลงมือเอง ส่วนคุณรับหน้าที่สอบสวน!” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แกเป็นคนของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตใช่ไหม? พวกแกมากันทั้งหมดกี่คน? จัดวางกำลังคนแบบไหน?” หานเจี๋ยนั้นไม่พอใจกับท่าทีของเย่เทียนเฉิน เธอต่างหากที่เป็นหัวหน้า ส่วนเขาเป็นแค่ทหารหน่วยรบพิเศษคนหนึ่ง แต่ในช่วงเวลาอันตรายเช่นนี้ ก็พยายามไม่สนใจมากนัก
“กูไม่รู้ กูไม่บอกพวกมึงหรอก พวกมึงต้องตาย!” เจ้าโจรชั่วใช้ภาษาจีนห่วยๆกล่าวออกมาอย่างดุร้าย
เพียะ!
เย่เทียนเฉินตบหน้าไปครั้งหนึ่ง ตบแรงจนเจ้าโจรชั่วฟันหลุดออกมาสองซี่ แต่มันก็ยังปากแข็ง เจอตบหน้าเข้าไปอีกครั้ง จนหน้าบวมไปครึ่งหน้าก็ยังไม่ยอมพูด
“เอาไงดี? หมอนี่ไม่ยอมพูดความจริงแน่”
โจรคนนี้ปากแข็งนัก คงจะผ่านการฝึกฝนมาโดยเฉพาะ คงไม่สามารถง้างปากมันได้ ราวกับว่าต่อให้ตายก็ไม่ยอมพูด หานเจี๋ยเห็นดังนี้ก็รู้สึกร้อนใจ ตอนนี้พวกเขาถูกพวกทหารรับจ้างมารโลหิตล้อมไว้แล้ว พวกมันเป็นองค์กรที่โหดร้ายมาก ท่าทางพวกมันจะเตรียมฆ่าพวกเธอที่นี่ ถ้าไม่สา
