ปแล้วจริงๆ
“งั้น งั้นตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี?” หานเจี๋ยแม้ว่าจะเป็นผู้บัญชาการเขต แต่มีประสบการณ์รบถึงขั้นเป็นตายน้อยมาก อีกทั้งเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ในช่วงเวลาอันตรายเช่นนี้ ทำให้จิตใจฟุ้งซ่านคิดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงปรึกษากับเย่เทียนเฉิน
“ฆ่าพวกมัน ผมจะล้างแค้นให้สหายร่วมรบที่ตายไป….” เย่เทียนเฉินรู้สึกได้ว่าภายในร่างกายสามารถกระตุ้นพลังพิเศษออกมาได้อย่างบางเบา เขาทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นสหายรบตายไปต่อหน้า จะต้องล้างแค้นให้พวกเขาอย่างแน่นอน
“อะไรนะ? อีกฝ่ายเป็นทหารชั้นยอดของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต ตอนนี้ก็เหลือแค่นายกับฉัน ยังคิดจะล้างแค้นอีก พูดเพ้อเจ้ออะไรอยู่?” หานเจี๋ยไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอตอบพลางมองเย่เทียนเฉินอย่างแปลกประหลาด
“ผมไม่สามารถปล่อยให้พี่น้องของผมตายเปล่า!” เย่เทียนเฉินกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น
“นาย….ภารกิจของพวกนายคือคุ้มครองฉันกลับไปที่ค่าย นายอย่าลืมหน้าที่ของตัวเอง ตอนนี้ฉันขอสั่งนาย ไม่อนุญาตให้สู้ พาฉันออกไปจากที่นี่” หานเจี๋ยไม่ใช่ว่าจะรักตัวกลัวตาย เพียงไม่อยากให้มีการตายเพิ่มขึ้นอีก ทหารหน่อยรบพิเศษเจ็ดคนตายไปแล้วหก เธอเองก็รู้สึกเจ็บใจ อีกฝ่ายนั้นฝีมือยอดเยี่ยม อยู่ดีๆ เย่เทียนเฉินก็บอกว่าจะไปล้างแค้น นี่ไม่ใช่ว่าไปหาเรื่องตายเหรอ?
“เก็บคำสั่งของคุณกลับไปซะ ผมเย่เทียนเฉิน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรเพื่อนผมได้ ใครหน้าไหนกล้ามาสร้า
