งความอัปยศ ชดใช้ด้วยชีวิต!” เย่เทียนเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“นาย….”
หานเจี๋ยโกรธจนทนไม่ไหว ยังไม่ทันพูดให้จบประโยค จู่ๆเย่เทียนเฉินก็โถมตัวเข้าหาเธอ กดเธอลงกับพื้นในชั่วพริบตา พลันลูกปืนแถวหนึ่งถูกยิงผ่านหัวไป หากไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินเตรียมพร้อม หรือหากช้าไปเพียงหนึ่งวินาที พวกเขาต้องถูกยิงพรุนแน่ๆ
“อีกฝ่ายมีคนเยอะ อาวุธครบมือ นายอย่าไปเสี่ยงอันตรายเลย อย่าไปตายโง่ๆสิ!” หานเจี๋ยรีบเร่งกล่าวออกมา
อย่างไรเสียคนที่โจมตีพวกเขาก็เป็นคนจากกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต เป็นกลุ่มที่มีชื่อเสียงระดับโลก ภายในกลุ่มมีทหารชั้นยอดมากมาย มิฉะนั้นทหารหน่วยรบพิเศษอย่างพวกเย่เทียนเฉินทั้งเจ็ดคนคงไม่พบกับการบาดเจ็บล้มตายที่มากมายเช่นนี้ ตอนนี้แม้หานเจี๋ยจะรู้สึกเครียดมาก แต่ยังรู้สึกได้ถึงสองมือของเย่เทียนเฉินที่กดอยู่บนหยกคู่งามอันตั้งตระหง่านของตน ศีรษะก็ซบอยู่ระหว่างร่องหุบเขา ทันใดนั้นใบหน้าของหานเจี๋ยก็กลายเป็นสีแดง
หลังจากเสียงปืนเงียบไป ไม่รอให้หานเจี๋ยได้ทันมีปฏิกริยาอะไร เย่เทียนเฉินก็ยันตัวลุกขึ้นแล้ว แล้วกล่าวเพียงหนึ่งประโยคว่า “ผมไปแปปเดียวเดี๋ยวก็มา!”
ไม่ทันไรหานเจี๋ยก็ได้ยินเสียงร้องอย่างน่าอนาถดังมาจากบริเวณรอบๆ ทั้งหมดสามเสียง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงเย่เทียนเฉิน เขาเป็นเพียงทหารที่เพิ่งบรรจุเข้าหน่วยรบพิเศษ จะแข็งแกร่งขนาดไหนก็มีข้อจำกัด อีกทั้งศัตรูที่ต้องสู้ด้วยก็เ
