ะจบประแจงเจียงมู่อีก ปัญหาเรื่องขอทานในเมืองจะถูกคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว และเรื่องที่ท่านผู้เฒ่าไป๋ไหว้วานก็ถือได้ว่าสำเร็จแล้ว
นี่คือการกระทำเพียงหนึ่งแต่ได้สอง
ทว่า…หลีเช่อได้แต่ทอดถอนใจ เขามักจะรู้สึกว่า…เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างนี้ จะพูดอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวคนหนึ่ง กลับกลัดกลุ้มใจเพราะเรื่องระหว่างหนุ่มสาวเช่นนี้ ที่จริงไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่นา!
เมื่อไป๋หยี่เนี่ยนกลับออกมา หลินชิงเวยยังคงหลบอยู่ในมุมหนึ่ง ผนวกกับท้องฟ้าที่มืดลง ไป๋หยี่เนี่ยนแทบจะเอาตัวไม่รอด ไหนเลยจะมีเวลามาคิดถึงหลินชิงเวย นางจึงออกไปเพียงลำพัง ต่อมาหลีเช่อและซินหรูก็ไม่ได้สังเกตเห็นนางเช่นกัน
หลังจากภายในสำนักศึกษาเหลือเพียงความเงียบสงบ มีเพียงสายลมยามราตรีที่พัดกรู ทำให้ต้นไม้ในสำนักศึกษาสะบัดไปมาจนเกิดเสียง เรือนด้านหน้าเหลือเพียงเจียงมู่ในอาภรณ์สีเขียวดังเดิม ชายอาภรณ์ของเขาปลิวพลิ้วเป็นพักๆ เส้นผมดำขลับนั้นสะบัดไปอยู่ด้านหลังไหล่ เขายกมือขึ้น มือขาวสะอาดนั้นราวกับเป็นมือที่จับต้องหมึกดำอยู่เสมอ เขาวางสิ่งของลงบนมุมโต๊ะที่ให้เด็กๆ เรียนหนังสือเป็นประจำแล้วยืนอยู่นั่นอีกนาน
เขารู้สึกเจ็บปวดและสับสนเช่
