นกันใช่หรือไม่?
เนื่องจากเป็นเวลากลางคืน หลินชิงเวยเองก็มองสีหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก กระทั่งร่างของเขาแทบจะกลมกลืนไปกับท้องฟ้าจึงพบว่าเขาค่อยๆ เดินออกไปจากสำนักศึกษาและหันกลับมาใส่กุญแจประตูใหญ่ของสำนักศึกษา
เจียงมู่กลับบ้านเพียงลำพัง
หลินชิงเวยตามหลังเขาไปเงียบๆ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเส้นทางที่เจียงมู่ใช้นั้นจะคุ้นเคยอยู่บ้าง ด้วยเป็นเส้นทางที่นางควรจะกลับไปยังจวนสกุลไป๋
หลินชิงเวยรู้สึกประหลาดใจทันที เขาคงไม่ได้กำลังไปจวนสกุลไป๋หรอกนะ?
ที่จริงแล้วหลินชิงเวยผิดแล้ว เขาเดินผ่านประตูจวนสกุลไป๋กลับบ้านของตนเอง ที่คิดไม่ถึงก็คือบ้านของเจียงมู่กับจวนสกุลไป๋ห่างกันเพียงกำแพงกั้น
นั่นเป็นเรือนหลังเล็กที่สงบเงียบหลังหนึ่ง เขาอาศัยอยู่เพียงลำพัง เมื่อกลับมาถึงในเรือนจึงมืดสนิท ทั้งเงียบสงบและอ้างว้าง เขากลับยืนอยู่หน้าประตู หันหน้าให้กับประตูด้านหลังของจวนสกุลไป๋ มองประตูบานนั้นนิ่งๆ ราวกับคิดจะมองเห็นทัศนียภาพที่อยู่ด้านในผ่านประตูบานนี้ ทว่าเขากลับมองไม่เห็นอะไรเลย จึงได้แต่หันกายกลับไปเงียบๆ และปิดประตู
หลินชิงเวยเดินออกมาจากมุมของตรอกแห่งหนึ่ง ทว่ากลับเห็นทุกๆ การกระทำของเขาอย่างชัดเจน
ที่จริงในใจเ
