ขาไม่ใช่ไม่แยแส และไป๋หยี่เนี่ยนเองไม่รู้ว่าเจียงมู่อาศัยอยู่ในเรือนหลังเล็กหลังบ้านนาง หากไม่มีใจจริงๆ เหตุใดจึงเลือกที่จะอยู่ใกล้กันเช่นนี้เล่า หากในใจไม่คิดอะไรจริงๆ ไฉนจึงมองประตูเรือนด้านหลังของไป๋หยี่เนี่ยนนานเช่นนั้น
หรือในทุกวันที่ไม่มีใครรู้ ทุกคืนที่เขากลับมาถึงบ้าน ก็จะยืนอยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่ามีความคาดหวังกี่ครั้ง ไม่รู้ว่าคาดหวังมานานเพียงใด
บุรุษแล้งน้ำใจทุกคนล้วนเป็นคนมากรักหลายใจใช่หรือไม่
หลินชิงเวยเดินตรงเข้าไปที่ประตูเรือนด้านหลังแล้วเคาะประตู ไม่นานข้ารับใช้ที่รับผิดชอบเฝ้าประตูเรือนด้านหลังของจวนสกุลไป๋ก็มาเปิดประตูให้ เขาเห็นหลินชิงเวยยืนรออยู่หน้าประตูจึงต้อนรับนางเข้าไป
ภายในจวนสกุลไป๋เงียบสงบผิดสามัญ
ครั้งนี้ไป๋หยี่เนี่ยนมิได้ถือมีดทำกับข้าววิ่งไล่หลีเช่อไปทั่วเรือนอีกแล้ว นางเพียงแต่ขังตัวเองอยู่ในห้อง นางที่เป็นเช่นนี้กลับทำให้ท่านผู้เฒ่าไป๋ปวดใจแทนหลานสาวของตนเองจนแทบนั่งไม่ติด
บางทีเมื่อผ่านเรื่องราวในครั้งนี้ไป ไป๋หยี่เนี่ยนจึงจะเติบโตขึ้นอย่างแท้จริง นางจะไม่ไปเปิดโรงทานแจกข้าวต้มหน้าสำนักศึกษาของเจียงมู่อีก และจะไม่ปรากฏกายต่อหน้าเจียงมู่ทุกสามวันห้าวัน หรืออีกไ
