ที่จริงเมื่อคิดให้ละเอียดถี่ถ้วนแล้ว หลีเช่อกลับรู้สึกว่าไป๋หยี่เนี่ยนน่าสงสาร เห็นกับที่เขาและนางพบหน้ากันทุกครั้งทะเลาะกันทุกครั้ง จึงทำให้นางดูน่าสงสารอยู่บ้าง ตัดใจจากบุรุษผู้ทำหน้าที่สอนตำราเสียเถิด
แม่นางน้อยที่อยู่ในวัยเยาว์ล้วนเป็นเช่นนี้ เมื่อชมชอบใครมักจะคลั่งไคล้ใหลหลง เพียงเพราะพวกนางอายุยังน้อย ทุกอย่างยังช่วยเหลือได้ทัน รอให้นางได้สติกลับมา แล้วค่อยไปคิดว่าอันใดคือ “ต่อให้ต้องตายก็ไม่แต่ง” กระทั่งตัวเองยังต้องถูกตัวเองทำให้รู้สึกขายหน้า
วันนี้หลินชิงเวยแต่งกายให้หลีเช่ออย่างตั้งอกตั้งใจเป็นพิเศษ เปลี่ยนจากอาภรณ์สีแดงของบุรุษเป็นกระโปรงของสตรี สางผมในแบบของสตรี ไฝน้ำตาเม็ดนั้นงามปานล่มเมือง ช่างเป็นโฉมสะคราญที่งดงามเหลือเกิน
หลีเช่อยัดหมั่นโถวเข้าไปในหน้าอกสองลูก หลินชิงเวยเห็นเช่นนั้นจึงหยักยิ้มมุมปาก “หิวแล้วอย่าหยิบออกมากินเป็นอาหารเล่า บุรุษท่านนั้นเห็นแล้วจะต้องถูกเจ้าทำให้ตกใจจนวิ่งหนี”
หลีเช่อมองนางแวบหนึ่ง “มีปัญญาเจ้าก็ไปล่อลวงเขาเองสิ”
หลินชิงเวยยิ้มตาหยี “ข้าถูกทำลายโฉม เห็นได้ชัดว่างามไม่เท่าเจ้า”
หลังจากหลีเช่อแต่งกายเสร็จแล้ว ก็ลากซินหรูที่แต่งกายเป็นเด็กชายน้
