อยออกไปข้างนอก “ซินหรู ไป พวกเราไปเรียนหนังสือกัน”
หลินชิงเวยกอดอกแล้วเอนร่างอันบอบบางกับกรอบประตู มองเงาร่างหนึ่งใหญ่ หนึ่งเล็ก บนใบหน้าของนางปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเกียจคร้าน
ไหนเลยจะคิดว่าทันทีที่ออกไปก็เผชิญหน้ากับไป๋หยี่เนี่ยนทันที ไป๋หยี่เนี่ยนมองหลีเช่อที่แต่งกายเป็นสตรีแล้วตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นางไม่อาจไม่ยอมรับว่าบุรุษตัวเหม็นที่อยู่เบื้องหน้านี้เมื่อแต่งกายประทินโฉมเป็นสตรีแล้วจะทำให้นางซึ่งเป็นสตรีแท้ๆ ละอายใจนัก!
ไป๋หยี่เนี่ยนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ไอหยา แต่งกายยั่วยวนเช่นนี้ คิดจะไปล่อลวงผู้ใดเล่า?”
หลีเช่อส่งสายตาเย้ายวนให้นาง “ข้าจะไปเกี้ยวบุรุษ เจ้าจะทำไม” พูดแล้วก็จูงมือซินหรูเดินผ่านร่างของนางไป
ไป๋หยี่เนี่ยนยังคงด่าตามหลัง “ปีศาจ ชายก็ไม่ใช่ หญิงก็ไม่เชิง!”
“มาสิ แน่จริงก็มาสิ อย่างไรข้าก็มีเวลามากมาย” เพื่อเป็นการให้ความร่วมมือกับนาง หลีเช่อจึงบิดส่ายสะโพกอย่างเต็มที่ เมื่อเดินเหินราวกับงูน้ำก็ไม่ปาน
ไป๋หยี่เนี่ยนกลอกตาขาว แค้นใจเหลือเกินที่ไม่อาจหมดสติไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว
ยามเช้าหลีเช่อในฐานะพี่สาวของซินหรู พาซินหรูไปสมัครเป็นนักเรียนของสำนักศึกษา นี่สำหรับซินหรูแล้วเป็นโอกาสในกา
