ความยึดติดและลุ่มหลงของคุณหนูไป๋ย่อมต้องรู้สึกถูกราวีกระมัง ในเมื่อไม่รู้จักรักและทะนุถนอม เช่นนั้นก็ไม่ต้องให้เขาได้ครอบครองสิ วาสนาเช่นนี้เอามาทำอันใด ไม่สู้ตัดขาดกันไปแต่เนิ่นๆ”
หลีเช่อมองใบหน้าเล็กๆ ของซินหรูอย่างจริงจัง “พูดมา! เจ้าเคยมีความรักใช่หรือไม่?”
ซินหรูส่ายหน้า
หลีเช่อพูดอย่างสงสัย “เช่นนั้นเจ้ายังมีความคิดเช่นนี้ หรือสตรีในยุคสมัยโบราณล้วนเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัยเช่นนี้? ข้าขอบอกกับเจ้าว่ามีความรักเร็วเกินไปเป็นเรื่องไม่ดี”
“เหตุใดไม่ดีเล่า?” ซินหรูถามอย่างไร้เดียงสา
“เพราะมีความรักเร็วเกินไปอาจตั้งครรภ์ได้”
“…” ความคิดเช่นนี้สำหรับซินหรูแล้วมีเพียงความว่างเปล่า
หลีเช่อสั่งสอนต่อ “เพิ่งจะอายุสิบสี่สิบห้าก็รับปากหมั้นหมายอะไรกันแล้ว ไม่น่าเชื่อถือที่สุด สตรีในวัยนั้นเพิ่งจะเริ่มเข้าใจและโหยหาในเรื่องของความรักก็รีบแต่งงานมีลูก มากกว่าครึ่งล้วนเสียดายทั้งสิ้น เป็นเด็กผู้หญิงค่อยๆ เจริญเติบโต เมื่อได้เรียนรู้เรื่องราวมากขึ้น รู้จักคนมากขึ้น จึงกระจ่างแจ้งขึ้นอย่างช้าๆ ความโหยหาที่เคยมีผายลมอันใดนั้น ไม่แน่ว่าคนแรกที่ตนเองชมชอบอาจจะไม่ใช่อะไรเลยก็ได้ ขอเพียงเติบโตแล้วเป็นผู้ใหญ่พอ ค่อยมาตัดสินใจ
