ผู้เฒ่าไป๋มองออกเช่นกันว่านางเป็นสตรีโฉมงามพิลาสคนหนึ่ง ท่านว่าข้าและนางเดินทางร่วมกันมาเป็นเวลานานเช่นนี้ เหตุใดข้าจึงไม่มีความรู้สึกอันใดต่อนาง?”
ท่านผู้เฒ่าไป๋กระจ่างแจ้งเช่นกัน หากใบหน้าของหลินชิงเวยหายดีแล้วเมื่อเทียบกับหลานสาวของตน ชัดเจนเหลือเกินว่าหลานสาวของตนดูธรรมดาสามัญทันที และหลีเช่อเป็นบุรุษรูปงามอันดับหนึ่ง
ท่านผู้เฒ่าไป๋ไม่พูดจาแล้ว หลีเช่อพูดอีก “ยามนี้ข้าเองก็ปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว นั่นเป็นเพราะข้าไม่ชอบสตรี ข้าชอบ…” เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดออกมาสองคำ “บุรุษ”
ไหนเลยจะคาดคิดว่าเมื่อท่านผู้เฒ่าไป๋ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่รู้สึกเสียดายอะไรทั้งสิ้น ในทางตรงข้ามดวงตาของเขาเปล่งประกาย “เจ้าพูดจริงๆ หรือ?”
หลีเช่อก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณทันที “แต่ข้าก็ไม่ชอบคนแก่เช่นกัน”
ท่านผู้เฒ่าไป๋รู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกกับปฏิกิริยาอันว่องไวของหลีเช่อ “ข้าเองก็ไม่ชอบคนหนุ่มเช่นกัน”
หลีเช่อพรูลมหายใจโล่งอก “ที่แท้ท่านผู้เฒ่าไป๋มีรสนิยมเช่นนี้เหมือนกัน ควรบอกแต่แรกแล้ว”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ “…”
หลินชิงเวยประคองหน้าผากของตน “ท่านผู้เฒ่าไป๋อย่าได้ถือสา เขาเป็นเช่นนี้เอง”
ท่านผู้เฒ่าไป๋กระแอมก
