ียนรู้ซึ่งกันและกันระหว่างหลีเช่อและไป๋หยี่เนี่ยนนั้น เพิ่งจะผ่านมาเพียงไม่กี่วันพวกเขาก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อีกต่อไป ผลสรุปเช่นนี้เป็นสิ่งที่หลีเช่อต้องการ เขาจึงพูดกับท่านผู้เฒ่าไป๋อย่างชัดเจน “ข้าและคุณหนูไป๋พบหน้ากันก็มีแต่ทะเลาะ ดูท่าแล้วดวงชะตาตกฟากคงไม่สมพงศ์กัน คาดว่าไม่อาจเรียนรู้กันได้ ท่านผู้เฒ่าโปรดเลิกล้มความคิดเสียเถิด”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ไหนเลยจะยอมถอดใจ เขาพูดเสียงหนัก “ไม่แน่ว่าทะเลาะกันไปทะเลาะกันมาจนอาจเกิดเป็นความรักก็ได้นะ?”
หลีเช่อกลอกตาขาว “เวลานี้นางเห็นข้าก็อยากอาเจียนแล้ว”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ “ตอนนี้ข้าดูท่าทางนางแล้วก็ดีนี่นา วันทั้งวันพูดถึงแต่เจ้า ไม่คิดถึงเรื่องอื่นอีก เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจะต้องเห็นความดีของเจ้าเป็นแน่”
หลีเช่อทนไม่ไหวแล้ว “แต่เวลานี้ข้าเห็นนางแล้วก็อยากจะอาเจียน”
ท่านผู้เฒ่าไป๋ “…”
เขาลากหลินชิงเวยเข้ามา ตั้งแต่แรกหลินชิงเวยก็ยอมรับในความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างพวกเขาแล้ว นำนางมาเป็นโล่กันธนูก็ดูไร้ความน่าเชื่อถือ วิธีการเดียวที่เขาพอจะทำได้ก็คือชี้หน้าหลินชิงเวย “ท่านผู้เฒ่าไป๋ก็เห็นแล้ว แม้นางจะถูกทำลายโฉมแต่รอยแผลเป็นนั้นทุเลาลงทุกวันๆ เชื่อว่าท่าน
