ดวงตาของไป๋หยี่เนี่ยนเบิกกว้าง นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าจะเข้ามาเป็นเขยสกุลไป๋ได้สำเร็จ อาภรณ์มากางแขน อาหารมาอ้าปากหรือ?! ข้าจะบอกเจ้าให้ ไม่มีทาง! สกุลไป๋ไม่มีทางเลี้ยงปลวกมดเช่นเจ้า! ไม่รู้จริงๆ ว่าท่านปู่เห็นอะไรดีในตัวเจ้า!”
หลีเช่อเอียงคอ ใบหน้าคมสันเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ทั้งหน้าตางดงามทั้งน่าตีอย่างยิ่ง “เพราะว่าข้าหน้าตาดี เจ้าไม่เห็นด้วยหรือ?”
“หน้าตาดีนั้นกินแทนข้าวได้หรือ?!”
“ได้สิ ตอนนี้ข้ามิใช่กินฟรีอยู่ฟรีอยู่ในเรือนของเจ้าหรอกหรือ”
“เจ้า…” หน้าอกของไป๋หยี่เนี่ยนกระเพื่อมขึ้นลง “ข้ายังไม่เคยพบเห็นบุรุษตัวเหม็นคนใดหน้าหนาไร้เหตุผลเช่นเจ้ามาก่อนจริงๆ! อย่างเจ้าไหนเลยจะเรียกว่าหน้าตาดี นี่มันปีศาจชัดๆ!”
หลีเช่อ “อย่างไรก็หน้าตาดีกว่าเจ้า”
“คนตัวเหม็นหน้าไม่อาย ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!” ไป๋หยี่เนี่ยนพูดแล้วก็โถมกายเข้ามาลงไม้ลงมือ
สามารถทำให้คุณหนูดีๆ คนหนึ่งกลายเป็นเช่นนี้ได้ นับว่าเป็นความสามารถของหลีเช่อจริงๆ หลีเช่อทางหนึ่งหลบหลีก ทางหนึ่งกล่าวว่า “ข้าว่าเจ้าน่ะอย่าทำอะไรส่งเดชดีกว่า สุภาพชนพูดจาไม่ลงไม้ลงมือ เจ้ากระจ่างแจ้งเหตุผลนี้หรือไม่?”
ไป๋หยี่เนี่ยน “ข้ามิใช่สุภาพชน วั
