นนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้ฟันร่วงเต็มพื้นเลยคอยดู!”
“อย่าก่อเรื่อง!” หลีเช่อกล่าว “เจ้าทำเช่นนี้ ข้าจะเข้าใจว่าเจ้าท้าทาย เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะแต่งเจ้า!”
ภายในเรือนมีเพียงความเงียบงัน หลินชิงเวยและซินหรูมองข้ามไป เจ้าหนุ่มคนนี้ทนการถูกท้าทายไม่ได้ที่สุด ถึงกับพูดจาเช่นนี้อย่างกล้าหาญชาญชัย ไป๋หยี่เนี่ยนเองคาดไม่ถึงเช่นกัน อิริยาบถที่กำลังจะทุบตีหลีเช่อค้างอยู่กลางอากาศ
หลีเช่อได้สติกลับมาสีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที เขาหัวเราะฮิๆ “อย่าตื่นเต้น ข้าเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น”
ใครเลยจะคาดคิดว่าไป๋หยี่เนี่ยนจะถลึงตาใส่เขา ถลึงตาไปถลึงตามาสุดท้ายดวงตาทั้งคู่กลับแดงก่ำ น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอเต็มดวงตา นางกัดริมฝีปากแล้วดึงมือกลับ เดินถอยหลังไปสองก้าว “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้าพูดแล้ว ข้าขอยอมตายก็ไม่แต่งให้ผู้อื่น!”
พูดแล้วไป๋หยี่เนี่ยนก็หมุนตัววิ่งออกไป
สายลมระลอกหนึ่งพัดผ่านมา เสียงต้นไผ่ในสวนกระทบกันดังซ่าๆ หลินชิงเวยนั่งดื่มน้ำชาอยู่ข้างโต๊ะหินในสวนไผ่ กระโปรงสีเขียวอ่อนของนางปลิวสะบัดเบาๆ ตามแรงลม สีหน้าของนางเรียบเรื่อย
หลีเช่อมองเงาร่างด้านหลังของไป๋หยี่เนี่ยนที่วิ่งออกไปไกลจึงได้สติ เห็นภาพเบื้องหน้าราวก
