้ง ข้ารับรองว่าตีข้าให้ตายข้าก็จะไม่แย่งรับ”
ท่านผู้เฒ่าไป๋พูดกลั้วหัวเราะ “เจ้าหนุ่มคนนี้คิดว่าสกุลไป๋ของข้าจัดงานหาคู่เป็นเรื่องเด็กเล่นหรือไร เลือกได้คนหนึ่งไม่ถือเป็นจริงจังแล้วเลือกใหม่อีกคนหนึ่ง? สกุลไป๋มิใช่คนไม่รักษาคำพูดเช่นนี้”
หลีเช่อ “ท่านผู้เฒ่าไป๋ ข้าเองมิได้ตั้งใจเช่นกัน ไม่เคยคิดอาจเอื้อมต่อนางมาก่อน ไม่สู้…”
ท่านผู้เฒ่าไป๋หัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “เรื่องนี้คำพูดของข้าไม่ถือเป็นข้อยุติ ก่อนหน้านี้ ข้าได้ให้เจ้าหน้าที่ของศาลาว่าการมาทำการรับรองแล้ว เจ้าหนุ่ม หากเจ้าคิดจะกลับคำเช่นนั้นเชิญไปศาลาว่าการกับข้าสักหน”
หลีเช่อ “…” มารดามันเถอะ ยุคสมัยนี้ จัดงานหาคู่ยังต้องเชิญเจ้าหน้าที่จากศาลาว่าการมาทำการรับรอง?!
ในที่สุดท่านผู้เฒ่าไป๋เชิญคนทั้งหมดไปจวนสกุลไป๋เพื่อปรึกษาหารือในรายละเอียดปลีกย่อย หลีเช่อนั้นไม่เต็มใจอย่างที่สุด ไป๋หยี่เนี่ยนผู้นั้นก็รู้สึกไม่ต่างจากเขา แต่เมื่อเห็นหลินชิงเวยและซินหรูเดินไปพร้อมกับท่านผู้เฒ่าไป๋ หลีเช่อจึงคับข้องใจอย่างที่สุด นี่นางทั้งสองคนคิดจะหาโอกาสขายเขาออกไปใช่หรือไม่?
หลังจากเข้าไปในจวนสกุลไป๋ คนทั้งหมดเข้าไปนั่งในโถงบุปผา ข้ารับใช้ของสกุลไป๋นำน้ำ
