ชาอย่างดีมาต้อนรับ ท่านผู้เฒ่าไป๋พินิจพิจารณาหลีเช่อ เห็นหลีเช่อและหลานสาวของเขากำลังประหัตประหารกันด้วยสายตา หากสายตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นคมดาบได้ คาดว่าบนร่างของหลีเช่อและไป๋หยี่เนี่ยนคงเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะนับพันก็ว่าได้
ท่านผู้เฒ่าไป๋กลับคิดว่าเช่นนี้ดียิ่งนัก หากมีคนสามารถกำราบนิสัยของไป๋หยี่เนี่ยนได้ ทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้างก็นับได้ว่าเป็นคู่รักคู่แค้นอีกคู่หนึ่ง อย่างไรก็ดีกว่าปล่อยให้ไป๋หยี่เนี่ยนไปทำเรื่องเลอะเลือนอยู่ข้างนอก
ท่านผู้เฒ่าไป๋มองดูหลานเขยแล้วพลันรู้สึกว่ายิ่งมองยิ่งพึงพอใจ
ท่านผู้เฒ่าไป๋ถามขึ้นว่า “พวกเจ้าเป็นคนต่างถิ่นที่เดินทางมาจากที่อื่น ไม่ทราบว่าบ้านของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกัน?”
หลีเช่อตอบ “ทุกๆ ที่ล้วนเป็นบ้าน ข้าไม่มีเงินติดตัวแม้แต่อีแปะเดียว ตลอดทางที่ผ่านมาอาศัยหลอกลวงผู้อื่นเพื่อความอยู่รอด เป็นคนพเนจรอย่างแท้จริง”
สายตาของไป๋หยี่เนี่ยนเต็มไปด้วยความรังเกียจเขา
ท่านผู้เฒ่าไป๋กลับลูบเคราขาวๆ ของตนแล้วหัวเราะขึ้นมา เขาหันไปมองหลินชิงเวยและซินหรู “แม่นางสองท่านนี้กับเจ้า…”
ยามนี้หลินชิงเวยกำลังจิบน้ำชาคำหนึ่งอย่างไม่รีบร้อน ทว่านางกลับส่งเสียงขึ้นก่อนหน้าหลี
