เช่อก้าวหนึ่ง “ท่านผู้เฒ่าไป๋อย่าได้เข้าใจผิด พวกเราร่วมเดินทางกันประหนึ่งพี่น้องเท่านั้นเอง”
ท่านผู้เฒ่าไป๋พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ที่แท้เป็นเช่นนี้” ระหว่างที่พูดเขามองประเมินหลินชิงเวยและซินหรู เห็นแม่นางอายุน้อยเท่านี้กลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น เป็นแม่นางที่เฉลียวฉลาดและมองทุกอย่างกระจ่างแจ้งคนหนึ่ง
หลีเช่อถลึงตามองไปทางหลินชิงเวยอย่างขัดเคืองใจ เวลานี้มาตัดสัมพันธ์ทุกอย่างกับเขาคงไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?
ไป๋หยี่เนี่ยนกำลังมองหลินชิงเวยเช่นกัน นางจำได้ไม่ลืมว่าหลินชิงเวยคนนี้เป็นคนที่พูดคำพูดเหล่านั้นจนทำให้นางไม่มีหน้าพบผู้คน และตนเองได้ด่าว่านางเป็นหญิงอัปลักษณ์ ยามนี้เมื่อดูแล้วกลับต้องตกตะลึง ด้วยรอยแผลเป็นบนใบหน้าของหลินชิงเวยยังคงมีอยู่ ทว่าเมื่อเทียบกับวันนั้นแล้วรอยแผลเป็นนั้นจางลงมาก ยิ่งขับให้ผิวพรรณของนางนวลเนียนและขาวผ่อง หากรอยแผลเป็นเลือนหายไปทั้งหมดในวันใดวันหนึ่ง นั่นควรจะเป็นคนที่มีรูปโฉมงดงามประหนึ่งหยก ประหนึ่งกระเบื้องเคลือบคนหนึ่งทีเดียว
ดูเหมือนการนำคำว่า “หญิงอัปลักษณ์” มาบรรยายนางจะไม่เหมาะสมอยู่บ้าง
ต่อให้เป็นเช่นนี้ ไป๋หยี่เนี่ยนก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น เมื่อนางเผชิญหน้ากับ
