เซียวเยี่ยน “เปิ่นหวางเคยรับปาก แต่การประพฤติตนเป็นคนต่ำช้า ไม่รักษาคำพูด ก็ให้ความรู้สึกไม่เลวเช่นกัน”
“เยี่ยน...” สุ่ยฉ่ายชิงมองบุรุษตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา ในใจเจ็บปวดอย่างที่สุด ราวกับว่านางเห็นเขาหมุนกายเดินจากไปไกลขึ้นเรื่อยๆ และไม่หันกลับมาอีก
“เปิ่นหวางมิใช่เซ่อเจิ้งอ๋องอีกต่อไป เปิ่นหวางเป็นเพียงคนว่างงานคนหนึ่ง” เซียวเยี่ยนพูดแล้วก็หมุนกายเดินออกไปข้างนอก “นับแต่นี้ต่อไป ไม่จำเป็นต้องเห็นคนในใต้หล้ามาก่อน นอกจากนางแล้ว เปิ่นหวางไม่จำเป็นต้องรักษาคำพูดที่เคยให้ไว้ในอดีต ไม่ว่าเรื่องใดไม่อาจฝืนใจได้ สำหรับเจ้านั้น ข้าช่วยเหลือคนผิดมามากพอแล้ว เชื่อว่าผู้อาวุโสที่จากโลกนี้ไปก่อนจะเห็นอกเห็นใจ”
“เยี่ยน ท่านไปไม่ได้นะ…ท่านจะทิ้งข้าไปเช่นนี้ไม่ได้! ท่านกลับมา!”
เสียงของเซียวเยี่ยนไกลออกไปเรื่อยๆ “หลังจากข้าไปจากที่นี่แล้ว สถานที่แห่งนี้ทิ้งไว้ให้เจ้า ต่อไปหากเจ้าพบบุรุษที่ดีสักคนหนึ่ง ข้าจะยินดียิ่ง”
***
ความสนใจของหลีเช่อมิได้อยู่ที่เหตุไฟไหม้ในคฤหาสน์สกุลหลี่ วันทั้งวันเขาครุ่นคิดว่าจะรับมือกับขอทานในเมืองนี้อย่างไร หากคิดจะรับมือกับขอทาน นั่นเท่ากับการรับมือกับคุณหนูใหญ่สกุลไป๋
หลีเช่อถา
