“ใต้เท้าเรียกตัวผู้ที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูสกุลหลี่ออกมาสอบถามเถิด หวังว่าจะได้เบาะแสเล็กน้อย”
นายอำเภอพยักหน้า “อืม เรื่องนี้ข้าจะให้คนลงไปจัดการ” เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยพร้อมกับพูดด้วยท่าทีใคร่ครวญ “ดูท่าทางแม่นางแล้วค่อนข้างเชี่ยวชาญในเรื่องนี้”
หลินชิงเวย “เป็นประสบการณ์ของแต่ละคน ใต้เท้าเชื่อก็ดี ไม่เชื่อก็ช่าง”
สองสามีภรรยาสกุลหลี่เหน็ดเหนื่อยแทบสิ้นเรี่ยวแรง อีกทั้งยังต้องคอยปลอบโยนหลี่ซิ่วเอ๋อร์จึงมิอาจมาต้อนรับขับสู้นายอำเภอด้วยตนเองได้ พวกเขาให้ข้ารับใช้คนสนิทพานายอำเภอออกจากสถานที่เกิดเหตุ หลังจากนายอำเภอได้สอบถามผู้เกี่ยวข้องแล้วก็ยังไม่ได้ข้อสรุปอันใด
หลินชิงเวยยังคงยืนอยู่เบื้องหน้าคนที่ได้รับบาดเจ็บอย่างเงียบเชียบ นางหลุบตาลงมองบาดแผลของเขาแล้วถามว่า “บาดแผลนี้ เจ้าได้มาอย่างไรกัน?”
ข้ารับใช้ตอบ “ขณะนั้นบ่าวกำลังนำสุราไปให้นายท่าน นายท่านมีความเคยชินต้องดื่มสุรายามบ่ายเสมอ ประจวบเหมาะกับบ่าวเดินผ่านเรือนของคุณหนู เห็นภายในเรือนเกิดไฟไหม้จึงรีบเข้าไปช่วยดับไฟ คิดไม่ถึงว่าจะถูกเสาคานเรือนตกลงมาทับ”
“เช่นนั้นสุราของเจ้าเล่า?”
“ข้าวางสุราไว้ด้านนอกเรือน” ข้ารับใช้คนนั้นย้อนคิดถึงเหต
