หลีเช่อ “เจ้าช่างใจกว้างเหลือเกิน เจ้ารู้หรือไม่ หากมิใช่เป็นเพราะข้า…เจ้าเกือบจะกลับมาไม่ได้แล้ว” เขาสะบัดผมของตนเอง “ข้าเป็นคนทำระเบิดเหล่านั้นเอง เปลวเพลิงนั้นข้าก็เป็ นคนก่อขึ้น แต่ข้าไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะตายในกองไฟ…”
“หลีเช่อ” หลินชิงเวยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่เป็นไรจริงๆ เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิด”
หลีเช่อมองนาง แสงจันทร์สะท้อนในดวงตาของเขา งดงามหาอันใดเปรียบ ไฝน้ำตาบริเวณหางตานั้นดูเปล่งประกาย เขาประคองใบหน้าของนาง ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนใบหน้าของนางเบาๆ “แต่ใบ บหน้าของเจ้า…”
หลินชิงเวยปลอบโยนเขา “ใบหน้านี้ก็ไม่เป็นไร เป็นเพียงผิวหนังชั้นนอกเท่านั้น อีกทั้งเจ้าไม่เชื่อวิชาแพทย์ของข้าอีกหรือ? ตัวข้าเองรักษาตัวเองได้ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”
“จริงหรือ?”
“อืม”
หลีเช่อร้องฮึ ตวัดสายตามองค้อน “ก็ได้ เป็นข้าที่คิดมากเกินไป ในเมื่อเจ้ารักษาใบหน้าของตนเองให้หายดีได้ เช่นนั้นข้าวางใจแล้ว ข้ายังคิดจะบอกว่าหากใบหน้าของเจ้ารักษาไม่หา าย ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง”
หลินชิงเวย “…”
หลีเช่อลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ โอบหลินชิงเวยเข้ามาในอ้อมกอดเบาๆ “ในฐานะของสหาย กอดเพื่อปลอบโยนสักหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง?”
หลินชิงเ
