วยกระตุกมุมปากพูดว่า “ไม่เป็นไร”
ดังนั้นหลีเช่อจึงกอดนางและลูบเส้นผมนุ่มสลวยของนาง ใบหน้าด้านข้างของเขาแนบลงกับแอ่งกระดูกสะบักของหลินชิงเวย ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ตัวเขาเองรู้สึกสับ บสน เขาพูดงึมงำ “ข้าเป็นคนไร้กรอบไร้กฎเกณฑ์มานานแล้ว ไม่ค่อยจะรับผิดชอบผู้อื่น หากข้ารับผิดชอบเจ้าจริงๆ เจ้าจะพิจารณาสักหน่อยหรือไม่?”
หลินชิงเวยกอดตอบและตบไหล่เขาพร้อมกับพูดกลั้วหัวเราะ “ไม่ต้องจริงๆ”
“อ้อ…” หลีเช่อแสร้งทำท่าทางโล่งอก “เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว” เขาถามอีก “เช่นนั้นพวกเรายังเป็นสหายที่ดีต่อกันใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวย “แน่นอน”
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง หลีเช่อจึงคลายอ้อมกอดอย่างหักใจไม่ได้ “เปิดใจพูดกันแล้ว ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าจะนั่งชมแสงจันทร์ที่นี่อีกครู่หนึ่ง เจ้ากลับไปนอนเถิด”
หลินชิงเวยลุกขึ้น “เจ้าควรกลับไปพักผ่อนเช่นกัน”
หลีเช่อมองออกไปไกล “วางใจเถิด”
หลินชิงเวยหลุบตาลงมองเงาร่างของเขา ริมฝีปากของนางพลันโค้งขึ้นพร้อมกับยกเท้าขึ้นถีบลงไปกลางแผ่นหลังของหลีเช่อ
ต๋อมมม
ฟองอากาศบนผิวน้ำกระจายขึ้นมา กลิ้งไปมาบนใบบัว
หลีเช่อไม่ได้ป้องกันแม้แต่น้อยจึงตกลงไปในน้ำทันที เขาเปียกไ
