ปทั้งตัวไม่ว่า แต่ร่างของเขายังเต็มไปด้วยดินโคลน เขาจึงลุกขึ้นด่าอย่างไม่สบอารมณ์ “ให้ตายสิ! หอกในที่แจ้งหลบหลีก กง่าย ธนูในที่ลับยากจะป้องกันจริงๆ!”
หลินชิงเวยดึงขาที่ค้างอยู่กลางอากาศกลับมา ตวัดสายตามองหลีเช่อที่กลายเป็นมนุษย์โคลน “คิดจริงๆ หรือว่าข้าเป็นคนใจกว้างมากเมตตา? นี่ เจ้ามองพลาดจริงๆ กระมัง”
หลีเช่อพูดทั้งใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยโคลน “ทั้งๆ ที่เจ้าพูดเองว่าไม่ต้องกังวล บอกว่าไม่เป็นไร! เจ้าเป็นสตรีกลับกลอก!”
หลินชิงเวยพูดอย่างอารมณ์ดี “ข้าพูด แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับที่ข้าถีบเจ้าลงไปในน้ำเล่า? ครั้งนี้ให้แล้วไปเถิด ครั้งหน้าหากเจ้ายังกล้าปิดบังข้าอีก ข้าจะถอดกางเกงของเจ้าแล้ วส่งเจ้าไปหอโคมเขียว เชื่อหรือไม่?” พูดแล้วหลินชิงเวยกระชับเสื้อคลุมของหลีเช่อบนร่างของนาง เดินออกไปด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หากด้วยวิธีการเช่นนี้ ทำให้หลีเช่อไม่รู้สึกผิดในใจอีก จะถีบเขาอีกหลายๆ ครั้งก็ไม่เป็นไร
หลีเช่อที่อยู่ด้านหลังยังคงตะกุยตะกายฝ่ามือราวกับก้ามปูและโวยวายไม่หยุด “มารดาเถอะ ข้าเกือบจะคิดว่าพวกเรากลับมาดีกันเหมือนเดิมอย่างราบรื่น! สตรีล้วนเป็นจอมหลอกลวง!”
“เจ้ารู้ก็ดี ครั้งหน้าระวังตัวหน่อย
