” รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเวยกดลึกขึ้น ร่างบอบบางค่อยๆ เดินห่างออกไป สุดท้ายหายลับเข้าไปในเรือน
หลินชิงเวยและซินหรูพักอยู่ในโรงเตี๊ยมน้ำพุร้อนสองวันแล้วจึงออกเดินทางต่อ
เซียวอี้เห็นนางตัดสินใจเด็ดขาดแล้วจึงไม่รั้งนางเอาไว้อีก วันนั้นเซียวอี้ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย เวลานี้รักษาตัวอยู่ที่นี่เป็นเวลากว่าสองเดือน มาบัดนี้ร่างกายฟื้นฟูได้พอสมควรแล้ ว ยามฟ้าสางเซียวอี้มาส่งหลินชิงเวยและซินหรูออกไปด้วยตนเอง
เมื่อเดินมาถึงประตูหลินชิงเวยพูดขึ้นว่า “ส่งแค่นี้เถิด ข้าจดจำทางออกได้ ท่านไม่ต้องส่งแล้ว”
เซียวอี้มองเงาร่างด้านหลังของนาง “เวยเวย หวังว่าต่อไปพวกเราจะมีโอกาสพบหน้ากันอีก”
หลินชิงเวยตอบโดยไม่หันกลับมา “ข้าหวังว่าพวกเราจะไม่พบกันอีก”
เซียวอี้ไม่ได้ออกมาส่งพวกเขาไกลนัก หลีเช่อกลับออกมาส่งคนทั้งสองจนถึงเส้นทางหลวง
หลีเช่อมองหลินชิงเวยที่นั่งอยู่บนรถม้าอย่างสบายใจจึงอดถามไม่ได้ว่า “การเดินทางครั้งนี้ เจ้ามีสถานที่ที่อยากไปเป็นพิเศษหรือไม่? คิดจะทำอะไรต่อไป?”
หลินชิงเวย “เดินทางไปถึงที่ไหนก็ที่นั่น เจ้าเล่า?”
หลินชิงเวยหนุนแขนทั้งสองข้างของตนแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง “ข้ายังไม่มีแผนการอะไรในเวลานี้ แต่ข้าคิ
