งใจแล้ว เดินทางปลอดภัย”
กระทั่งออกเดินทางไปไกล เทือกเขาด้านหลังอยู่ห่างออกไปนับสิบลี้ กลายเป็นภาพเลือนราง เมื่อซินหรูฟุบร่างกับหน้าต่างมองออกไปข้างนอก นางยังมองเห็นจุดสีแดงที่ยืนอยู่ข้างล่างตีนเ เขา ดูคล้ายดอกไห่ถังกำลังบานดอกหนึ่ง นางพลันรู้สึกว่าตนเองไม่รู้สึกรังเกียจหลีเช่อที่เป็นบุรุษสวมอาภรณ์สีแดงแล้วงดงามกว่าสตรีเหมือนเมื่อแรกพบแล้ว
ซินหรูพูดกับหลินชิงเวย “พี่สาว ดูเหมือนเขาจะอาลัยอาวรณ์พี่สาวมากนะเจ้าคะ เขายืนอยู่ที่นั่นนานมาก”
หลินชิงเวยหลับตาพักผ่อน เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงเลิกคิ้ว “เจ้ามิใช่ไม่ชอบเขาหรอกหรือ ไฉนจึงดูเหมือนใจอ่อนเสียแล้ว?”
ซินหรู “ที่จริงข้าไม่ชอบเขาเจ้าค่ะ แต่เห็นเขาหักใจไม่ได้ เมื่อคิดได้ว่ามีคนระลึกถึงพี่สาว ข้าจึงไม่ค่อยรู้สึกเหม็นหน้าเขาอีกแล้วเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยหัวเราะ แต่ไม่พูดอันใด
บนเส้นทางของชีวิต มีหลายครั้งล้วนต้องตัดสินใจด้วยตนเอง ตัดสินใจว่าจะเลือกเดินเส้นทางใด สถานที่ถัดไปที่จะไปถึง ผู้อื่นไม่อาจช่วยตนตัดสินใจได้ สำหรับหลีเช่อ หลังจากผ่านเรื่อง งราวในครั้งนี้ นางทำได้เพียงเตือนเขาประโยคหนึ่ง แน่นอนว่านางเคยคิดว่าหลีเช่อจะร่วมเดินทางไปกับนาง แต่สุดท้ายจะเป็
