หลินชิงเวยไม่อาจอยู่ว่างแม้แต่วันเดียว วันทั้งวันต้องการให้ซินหรูประคองนางออกไปเดินข้างนอกเรือน คฤหาสน์หลังนี้ยังคงเป็นคฤหาสน์ที่เซียวจิ่นซื้อให้นาง พ่อบ้านและแม่ครัวถู กเปลี่ยนเป็นชุดใหม่แล้วจริงๆ หลินชิงเวยเดินไปเดินมาจนทั่วคฤหาสน์
นับตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาก็เจริญอาหารเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ล้วนอาศัยอาหารเหลวและยาเพื่อยื้อชีวิต มาบัดนี้นางคิดว่านางกินวัวได้ทั้งตัวเลยทีเดียว
แม่ครัวของคฤหาสน์หลังนี้ทำอาหารอร่อยจริงๆ
แม้ซินหรูจะตักเตือนว่าระหว่างพักฟื้น ร่างกายจำต้องทานอาหารรสอ่อนเป็นหลัก แต่หลินชิงเวยกินอาหารรสอ่อนแล้วรู้สึกหดหู่นี่นา นางต้องกินปลากินเนื้อจึงจะกระปรี้กระเปร่า หากซิน หรูไม่ทันระวัง หลินชิงเวยก็จะเดินลูบพุงไปแอบกินอาหารในห้องครัว
กระทั่งแม่ครัวก็พูดว่า “คุณหนูซินหรูเจ้าคะ กินอาหารได้ถือเป็นวาสนา ไม่สู้อย่าไปตั้งข้อบังคับเรื่องอาหารการกินของแม่นางเลย ข้าจะพยายามทำอาหารให้รสอ่อนลงหน่อยและสลับอาหารให ห้หลากหลายยิ่งขึ้น”
ซินหรูเห็นว่าตนเองไม่อาจห้ามปรามได้ จึงไม่ไปกะเกณฑ์แม่ครัวอีกแล้ว นางร่วมกินอาหารกับหลินชิงเวยทุกมื้อ เนื้อและปลาไม่เคยขาด เพียงแต่ไม่ให้รสชาติเผ็ดเกินไป
หลินชิงเ
