วยเจริญอาหาร กินข้าวได้มาก อาการเจ็บป่วยจึงดีขึ้นอย่างรวดเร็ว
นางถือตะเกียบเคาะลงบนจานกับข้าวที่ว่างเปล่า เรอออกมาเสียงดังแล้วพูดราวกับครุ่นคิดว่า “ดูท่าแล้วเป็นหมอมิอาจไร้คุณธรรมเช่นกัน กะเกณฑ์อาหารการกินของคนไข้เกินไปจะทำให้เกิดควา ามเคียดแค้นได้ ร่างกายฟื้นฟูได้ช้าไม่ว่า เมื่อต้องมาเจอด้วยตนเอง ต่อไปกฎเกณฑ์เหล่านี้ต้องปรับเปลี่ยนเสียบ้าง”
ซินหรู “…”
เมื่อถึงเดือนสามของฤดูวสันต์ สภาพอากาศอบอุ่นขึ้นแล้ว บุปผานับร้อยชนิดเริ่มประชันขันแข่งกันเบ่งบาน ภายในเรือนมีกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ อบอวลไปทั่ว แม่นางบนถนนด้านนอกสวมอาภรณ์ของ ฤดูวสันต์เดินไปมา เมื่อเข้าสู่ฤดูวสันต์นับได้ว่าเป็นชีวิตที่มีอิสระและออกท่องเที่ยวอย่างมีความสุข
ในแคว้นต้าเซี่ย ชาวบ้านใช้ชีวิตอย่างอิสระ สตรีไม่จำเป็นต้องถูกกักตัวให้อยู่ในบ้านตลอดชีวิต
หลินชิงเวยพักฟื้นร่างกายอีกเดือนหนึ่ง เวลานี้สุขภาพของนางหายดีแล้ว รอยแผลเป็นเริ่มมีผิวใหม่ที่งอกขึ้นมา แม้ว่าจะดูแล้วอัปลักษณ์ยิ่งนัก แต่เมื่อเวลาเนิ่นนานไปก็เลือนรางลง ช้าๆ นางรักษาใบหน้าของนางด้วยตัวเอง รอยแผลเป็นบนใบหน้าจางลงมากจริงๆ แต่ยังคงมองเห็นรอยแผลเป็นทันที
หลินชิงเวยเก็บสัมภาระข้าวของ นา
