งมอบคฤหาสน์ให้พ่อบ้านดูแล จากนั้นพาซินหรูไปจากเมืองหลวง หากต่อไปนางไม่กลับมาอีกแล้ว คฤหาสน์หลังนี้ก็มอบให้พ่อบ้านและแม่ครัวอาศัยอยู่ต่อไป พวกเขาดูแล้วเป็นคนซื่อสัตย์เช่นกัน
คนทั้งสองนั่งอยู่ในรถม้า ซินหรูซื้อของกินเล่นจากร้านของว่างมาเต็มกระบุง ทางหนึ่งกินขนมทางหนึ่งถามว่า “พี่สาว ต่อไปพวกเราจะไปที่ไหนเจ้าคะ?”
หลินชิงเวยอารมณ์ดีไม่เลว นางเอนกายอยู่ในรถม้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน “พี่สาวไม่ค่อยคุ้นเคยกับแคว้นต้าเซี่ยนัก ดังนั้นจึงไม่รู้เหมือนกัน เอาเป็นว่าไปถึงไหนก็ถึงนั่นเถิด”
ซินหรูฟุบร่างกับหน้าต่างรถม้า สายลมแห่งวสันตฤดูพัดโชยมา นางยื่นศีรษะออกไปครึ่งหนึ่ง พูดอย่างเบิกบานใจ “วันนี้อากาศดีจริงๆ มีคนมากมายออกจากเมืองไปท่องเที่ยวเจ้าค่ะ”
รถม้าของหลินชิงเวยและซินหรูปะปนอยู่ระหว่างรถม้าที่ออกไปท่องเที่ยวนอกเมือง เพียงแต่รถม้าที่ออกไปท่องเที่ยวนอกเมืองจะออกจากเมืองหลวงไปไม่ไกลเท่าใดนัก เมื่อเดินทางไปเรื่อยๆ กระ ะทั่งมาถึงทางแยกบนภูเขา สุดท้ายจึงเหลือเพียงรถม้าของหลินชิงเวยคันเดียวที่ยังคงเดินทางต่อไปบนเส้นทางหลวงเพียงลำพัง
สองข้างทางของเส้นทางหลวงเป็นเทือกเขาสีเขียวที่ซ้อนตัวกันชั้นแล้วชั้นเล่า ซินหรูไม่เค
