ยออกจากเมืองหลวงมาก่อน ยามนี้นางได้ไปจากสถานที่ที่ทำให้คนแทบจะหายใจไม่ออก จึงสัมผัสก กับความรู้สึกอิสระและอากาศอันสดชื่นอย่างเต็มที่ นางหักใจหดศีรษะกลับเข้ามาในรถม้าไม่ได้ และหักใจที่จะพักผ่อนไม่ได้ นางได้แต่เบิกตากว้างมองวิวทิวทัศน์ตลอดเวลา
ซินหรูหัวเราะโง่งม “พี่สาว ท่านดูสิเจ้าคะ ภูเขานั้นเขียวเหลือเกิน ยังมีอีก ยังมีอีก แม่น้ำเล็กๆ สายนั้นน้ำใสเหลือเกิน เมื่อก่อนนอกจากนกพิราบที่ข้าเคยเห็นในวังแล้ว ยังไม่ เคยเห็นนกพิราบฝูงใหญ่บินอยู่บนท้องฟ้าเช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ!”
หลินชิงเวยที่หลับตาลงพักผ่อนราวกับมองเห็นทัศนียภาพข้างนอกได้ตามที่ซินหรูร้องเจื้อยแจ้วไม่หยุดเช่นกัน อากาศสดชื่นค่อยๆ พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ริมฝีปากของนางมีรอยยิ้มอย่างไม่รู เนื้อรู้ตัว
เดินทางไปราวๆ ครึ่งวัน เดิมทีทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี ทว่ารถม้ากลับหยุดลงกะทันหัน จึงทำให้ศีรษะของซินหรูโขกกับขอบหน้าต่างรถม้าอย่างช่วยไม่ได้ นางนวดหน้าผาก เบิกตามองไปเห็นว ว่ารถม้าออกจากเส้นทางหลวงกำลังมุ่งหน้าไปบนเส้นทางเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้าง
ดูเหมือนพวกนางไม่ได้สั่งให้เลือกใช้เส้นทางเล็กเปลี่ยวเช่นนี้
ซินหรูรู้สึกไม่ชอบมาพากลทันที ศีรษะถูกโขกจนมึนงง
