ะจ่างแจ้งเกินไป จิตใจของคนผู้หนึ่งใส่อะไรไว้บ้าง สุดท้ายสิ่งใดคือสิ่งสำคัญที่สุด เมื่อเซียวจิ่นเปิดโปงนางต่อหน้าเซียวอี้ นางก็รู้แล้วว่าสำหรับเซียวจิ่ นแล้วนั้น สิ่งใดคือสิ่งสำคัญที่สุด
ดังนั้น ความอบอุ่นและคำปลอบโยนเหล่านี้ที่เขาพูดหลังจากเกิดเรื่อง ไม่พูดเสียยังดีกว่า
เซียวจิ่นพูดไม่ออก หลินชิงเวยเองก็ไม่อยากฟังเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ นางจึงเอ่ยขัดคำพูดของเขา “ขั้นตอนเป็นอย่างไรไม่สำคัญ อย่างไรฝ่าบาทก็ได้ผลสรุปอย่างที่ตนเองต้องการแล้วมิใช่หรื อ? เจ้ากระจ่างแจ้งอย่างยิ่ง เมื่อแรกข้ารับปากว่าจะช่วยเจ้า มิใช่ด้วยความเสน่หาแต่เป็นเพราะคุณธรรม ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องรู้สึกอะไรทั้งสิ้น เวลานี้เรื่องราวได้คลี่คลายลงแล้ว จิตใจ ของฝ่าบาทย่อมผ่อนคลายลง” หยุดไปครู่หนึ่งนางพูดอีกว่า “ในเมื่อข้าตื่นขึ้นมาแล้ว ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องมาเยี่ยมข้าอีก รอให้ข้าฟื้นฟูสุขภาพให้แข็งแรงดีก็จะพาซินหรูไปจากที่นี่ ”
ในใจเซียวจิ่นลนลานอย่างปราศจากสาเหตุ แต่ในที่สุดเขาทำได้เพียงแค่พยักหน้า “แต่หากเจ้ายังยินดีที่จะรั้งอยู่ที่นี่ เจิ้นจะรับผิดชอบเจ้า…ใบหน้าของเจ้า…”
“ใบหน้าของข้า?” หลินชิงเวยอดยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตนเองไม่ได้ หากมิใช่เป็นเพรา
