ะเซียวจิ่นพูดขึ้นมา นางยังไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่าใบหน้าของตนผิดปกติ ยามนี้ทันทีที่มือสัมผัสกับ ใบหน้า ปลายนิ้วกลับสัมผัสกับใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ตั้งแต่หางตาลงไปนั้นไม่เรียบนัก นั่นเป็นรอยแผลเป็นไม่ใหญ่ไม่เล็ก สีหน้าของหลินชิงเวยไม่ได้มีความเป็นทุกข์อันใด “นี่เป็นรอยแ แผลที่ไฟไหม้ครั้งนั้นเหลือเอาไว้ ฝ่าบาทไม่ต้องเป็นห่วง ใบหน้าของข้า ข้าย่อมรับผิดชอบเอง ใช้เวลาสักพักหนึ่งก็จะดีขึ้นเอง”
เซียวจิ่นทอดถอนใจ “เมื่อเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนข้าคิดหาเหตุผลอื่นเพื่อรั้งให้เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ออกอีกแล้วเช่นกัน ช่างเถิด ข้าจะรักษาคำพูด ปล่อยเจ้าเป็นอิสระจริงๆ” เขายิ้มให้หลิน นชิงเวย “ยังมีองครักษ์ลับรอบๆ คฤหาสน์นั้น ข้าได้สั่งให้พวกเขาสลายตัวแล้ว พ่อบ้านและแม่ครัวล้วนเปลี่ยนใหม่หมด เจ้าจะได้รักษาตัวอยู่ที่นี่อย่างสงบและวางใจ ต่อไปไม่ว่าเจ้าไปถึ งที่ใด ข้าจะไม่ส่งคนไปตรวจสอบและสะกดรอยตามเจ้าอีก”
หลินชิงเวย “ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”
“ชิงเวย ได้พบกับเจ้าเป็นวาสนาของข้า”
หลินชิงเวยหัวเราะ ทว่าไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ อาจเป็นเพราะเซียวจิ่นกลับไปครั้งนี้ก็จะไม่มีข้ออ้างมาเยี่ยมนางอีกแล้ว เวลานี้ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นการจากลาของพวกเขาจริงๆ สิ่งที
