่ควรพูด ดได้พูดไปหมดแล้ว สุดท้ายเซียวจิ่นกลับหักใจจากไปไม่ได้
หลินชิงเวยมีรอยแผลเป็นครึ่งใบหน้า ดูอย่างไรก็เป็นภาพที่ไม่น่าดูนัก แต่เซียวจิ่นกลับรู้สึกว่าท่าทางสงบนิ่งของนางกลับยิ่งน่าหลงใหล
เซียวจิ่นพูดอีกว่า “วันนั้นข้าหาเจ้าพบก่อน จึงประกาศข่าวการตายของเจ้าออกไป เซ่อเจิ้งอ๋องหาเจ้าไม่พบ เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าต่อมาเขาเป็นอย่างไร?”
สีหน้าของหลินชิงเวยกระจ่างแจ้งยิ่งนัก นางพูดเรียบๆ “เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่อยากรู้”
“ได้ ข้าไม่พูด” เขากล่าว “เช่นนั้นข้าไปแล้ว”
“อืม”
“เจ้ารักษาด้วย” เซียวจิ่นรีรอ “ต่อไปหากเจ้ายังยินดีที่จะกลับมา ไม่ว่าจะเป็นเมื่อใด ข้าล้วนยินดียิ่ง”
“อาจจะไม่มีวันนั้น”
ไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว เซียวจิ่นได้แต่หมุนกายเดินออกจากเรือนไป ใบหน้าคมสันหนุ่มแน่นเต็มไปด้วยความจนปัญญาและขมขื่น หลินชิงเวยนั่งพิงหัวเตียง ปิดดวงตาทั้งคู่ลงพักผ่อนอย่าง งไม่ยินดียินร้าย
หลังจากเซียวจิ่นจากไป ซินหรูจึงรู้ว่าหลินชิงเวยตื่นขึ้นแล้ว นางวิ่งเข้ามาในห้องกอดหลินชิงเวยแล้วปล่อยเสียงร้องไห้โฮ
หลินชิงเวยเห็นนางร้องไห้จนดวงตาทั้งคู่แดงก่ำราวกับกระต่ายน้อยจึงอดที่จะรู้สึกอุ่นวาบกลางใจมิได้ นางลูบผม
