ของซินหรู “ข้าตื่นขึ้นมาแล้ว เจ้าก็เอาแต่ร้องไห้ ดูเหมือนไม่ค่อยเป ป็นมงคลเท่าใดนัก”
ซินหรูสะอึกสะอื้นเช็ดน้ำตา “ผู้อื่น…ผู้อื่นดีใจ หากพี่สาวยังนอนต่อไปเช่นนี้ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้วเจ้าค่ะ”
“ยาที่ข้าดื่มนั้นเป็นยาที่เจ้าเป็นคนจัด?”
ซินหรู “ตอนแรกฝ่าบาทตามหาท่านหมออาวุโสที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงมารักษาพี่สาวก่อน เป็นยาที่เขาจัด เพียงแต่ข้าได้เพิ่มยาเข้าไปอีกสองตัว พี่สาวดื่มแล้วรู้หรือเจ้าคะ ะ?”
หลินชิงเวยเหน็บจอนผมให้ซินหรู “อืม เจ้าทำได้ไม่เลว ร้องไห้พอหรือยัง?”
“ดูเหมือนจะพอแล้วเจ้าค่ะ…”
“ไป ไปหยิบกระจกมาให้ข้า”
ซินหรูมองใบหน้าของหลินชิงเวย “พี่สาว อย่าดูเลยเจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยมองนางแล้วพูดว่า “ไม่ดูแล้วจะรักษามันให้หายดีได้อย่างไรเล่า?”
เห็นหลินชิงเวยไม่มีสีหน้าท้อแท้อันใด ซินหรูจึงค่อยๆ เกิดความกระตือรือร้น “ใช่แล้วเจ้าค่ะ พี่สาวจะต้องรักษาให้หายดีได้แน่ และจะทำให้ใบหน้าของพี่สาวนวลเนียนเรียบลื่นกว่าเม มื่อก่อนด้วย!”
เมื่อขนย้ายกระจกสำริดมาส่องดู หลินชิงเวยมองหน้าตนเองในกระจกแล้วรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง รอยแผลเป็นบนใบหน้านั้นไม่น่าดูยิ่งนัก แต่ไม่เป็นไร นางมีวิธีรักษาให้ห
